Χάρις στο άρωμα των ανθέων των εσπεριδοειδών, η Χίος ονομάζεται και μυροβόλος. Τα εσπεριδοειδή, λόγω της μεγάλης τους ευαισθησίας στον αέρα, το κρύο και την κακοκαιρία, καλλιεργούνται σε περιβόλια τα οποία περιβάλλονται από ψηλούς πέτρινους τoίχους
Η ιστορία των εσπεριδοειδών ξεκίνησε από τους Γενοβέζους κατακτητές (1348-1566). Όταν διαπίστωσαν ότι αυτά τα δέντρα μπορούν να ευδοκιμήσουν και στη Χίο, ξεκίνησαν την εισαγωγή τους από την Ιταλία, ενώ αργότερα άρχισε και η εισαγωγή τους από τις χώρες της Βορείου Αφρικής. Η καλλιέργεια των εσπεριδοειδών συνεχίστηκε και στην περίοδο της Τουρκοκρατίας. Εξαγωγές τους γίνονταν στην Κωνσταντινούπολη, στη Μαύρη θάλασσα, στην Σμύρνη, στην Αίγυπτο και αλλού
Τα εσπεριδοειδή ή αλλιώς τα «χρυσά μήλα των εσπερίδων» όπως τα αποκαλούσαν οι αρχαίοι Έλληνες, αποτελούσαν ουσιαστικά είδος πολυτελείας καθώς η καλλιέργειά τους ήταν ιδιαίτερα δαπανηρή. Το 1900, το κάθε μανταρίνι τυλιγόταν σε χαρτί τυπωμένο με χρυσό χρώμα με διάφορες ετικέτες όπως «Γεωργικός Πιστωτικός Συνεταιρισμός Χίου», «Αναστασάκης» και «Καρδασιλάρης» και ταξίδευε από τη Χίο σχεδόν σε όλο τον κόσμο. Για να το απολαύσει κάποιος έπρεπε να δουλέψει 15 μέρες για να το πληρώσει. Εδώ θα μπορούσε να αναρωτηθεί κανείς, φρούτο ή κόσμημα
Μέχρι το 1780, η Χίος βρισκόταν σε πλήρη οικονομική άνθηση και οι πλούσιοι έμποροι και εφοπλιστές Χιώτες επέλεξαν την καλλιέργεια των εσπεριδοειδών για τον Κάμπο, καθώς τα δέντρα αυτά είναι ιδανικά για διακόσμηση, πέραν του ότι απέφεραν και μεγάλες οικονομικές αποδόσεις
Η σφαγή από τους Τούρκους το 1822, ο παγετός του 1850 και ο σεισμός του 1881 έπληξαν σοβαρά τις εμπορικές δραστηριότητες του νησιού, ενώ πολλοί Χιώτες εγκατέλειψαν το νησί. Λίγοι παρέμειναν και άλλοι παραχώρησαν τα κτήματά τους στους επιστάτες τους. Όλοι αυτοί έκαναν τα εσπεριδοειδή μια πρωτοπόρα καλλιέργεια που χρησιμοποίησε τις γνωστές διασυνδέσεις των εμπόρων της Χίου και οδήγησε σε πολύ κερδοφόρες εξαγωγές κυρίως προς τη Ρωσία, χαρακτηρίζοντας την περίοδο 1880 - 1940 ως τη χρυσή εποχή των εσπεριδοειδών. Από τα μέσα του 20ού αιώνα ελαττώθηκε η παραγωγή τους και από το 1980 και μετά σταμάτησε και η εξαγωγή τους στο εξωτερικό
Σήμερα ο Κάμπος έχει χαρακτηριστεί Ιστορικός Τόπος από το Ελληνικό Υπουργείο Πολιτισμού και παραμένει μια σημαντική αρχιτεκτονικά και πολιτιστικά περιοχή, όπου καλλιεργούνται ακόμη τα εσπεριδοειδή σε συνάρτηση και με άλλες δραστηριότητες. Ωστόσο, η περιοχή έχει χάσει την παλιά της αίγλη, οικοπεδοποιείται βαθμιαία και τα εσπεριδοειδή χρησιμεύουν ως διακοσμητικά
Την ιστορία της καλλιέργειας των εσπεριδοειδών στον Κάμπο Χίου, μαζί με ντοκουμέντα, γκραβούρες και οτιδήποτε έχει επιβιώσει από τα αναπαλαιωμένα ή εγκαταλελειμμένα κτήματα, μπορεί να δει ο επισκέπτης του νησιού στο κτήμα Citrus, σε έναν ειδικά διαμορφωμένο χώρο, στα πρότυπα αγροτουριστικού μουσείου.
Η ιστορία των εσπεριδοειδών ξεκίνησε από τους Γενοβέζους κατακτητές (1348-1566). Όταν διαπίστωσαν ότι αυτά τα δέντρα μπορούν να ευδοκιμήσουν και στη Χίο, ξεκίνησαν την εισαγωγή τους από την Ιταλία, ενώ αργότερα άρχισε και η εισαγωγή τους από τις χώρες της Βορείου Αφρικής. Η καλλιέργεια των εσπεριδοειδών συνεχίστηκε και στην περίοδο της Τουρκοκρατίας. Εξαγωγές τους γίνονταν στην Κωνσταντινούπολη, στη Μαύρη θάλασσα, στην Σμύρνη, στην Αίγυπτο και αλλού
Τα εσπεριδοειδή ή αλλιώς τα «χρυσά μήλα των εσπερίδων» όπως τα αποκαλούσαν οι αρχαίοι Έλληνες, αποτελούσαν ουσιαστικά είδος πολυτελείας καθώς η καλλιέργειά τους ήταν ιδιαίτερα δαπανηρή. Το 1900, το κάθε μανταρίνι τυλιγόταν σε χαρτί τυπωμένο με χρυσό χρώμα με διάφορες ετικέτες όπως «Γεωργικός Πιστωτικός Συνεταιρισμός Χίου», «Αναστασάκης» και «Καρδασιλάρης» και ταξίδευε από τη Χίο σχεδόν σε όλο τον κόσμο. Για να το απολαύσει κάποιος έπρεπε να δουλέψει 15 μέρες για να το πληρώσει. Εδώ θα μπορούσε να αναρωτηθεί κανείς, φρούτο ή κόσμημα
Μέχρι το 1780, η Χίος βρισκόταν σε πλήρη οικονομική άνθηση και οι πλούσιοι έμποροι και εφοπλιστές Χιώτες επέλεξαν την καλλιέργεια των εσπεριδοειδών για τον Κάμπο, καθώς τα δέντρα αυτά είναι ιδανικά για διακόσμηση, πέραν του ότι απέφεραν και μεγάλες οικονομικές αποδόσεις
Η σφαγή από τους Τούρκους το 1822, ο παγετός του 1850 και ο σεισμός του 1881 έπληξαν σοβαρά τις εμπορικές δραστηριότητες του νησιού, ενώ πολλοί Χιώτες εγκατέλειψαν το νησί. Λίγοι παρέμειναν και άλλοι παραχώρησαν τα κτήματά τους στους επιστάτες τους. Όλοι αυτοί έκαναν τα εσπεριδοειδή μια πρωτοπόρα καλλιέργεια που χρησιμοποίησε τις γνωστές διασυνδέσεις των εμπόρων της Χίου και οδήγησε σε πολύ κερδοφόρες εξαγωγές κυρίως προς τη Ρωσία, χαρακτηρίζοντας την περίοδο 1880 - 1940 ως τη χρυσή εποχή των εσπεριδοειδών. Από τα μέσα του 20ού αιώνα ελαττώθηκε η παραγωγή τους και από το 1980 και μετά σταμάτησε και η εξαγωγή τους στο εξωτερικό
Σήμερα ο Κάμπος έχει χαρακτηριστεί Ιστορικός Τόπος από το Ελληνικό Υπουργείο Πολιτισμού και παραμένει μια σημαντική αρχιτεκτονικά και πολιτιστικά περιοχή, όπου καλλιεργούνται ακόμη τα εσπεριδοειδή σε συνάρτηση και με άλλες δραστηριότητες. Ωστόσο, η περιοχή έχει χάσει την παλιά της αίγλη, οικοπεδοποιείται βαθμιαία και τα εσπεριδοειδή χρησιμεύουν ως διακοσμητικά
Την ιστορία της καλλιέργειας των εσπεριδοειδών στον Κάμπο Χίου, μαζί με ντοκουμέντα, γκραβούρες και οτιδήποτε έχει επιβιώσει από τα αναπαλαιωμένα ή εγκαταλελειμμένα κτήματα, μπορεί να δει ο επισκέπτης του νησιού στο κτήμα Citrus, σε έναν ειδικά διαμορφωμένο χώρο, στα πρότυπα αγροτουριστικού μουσείου.
