Το ενσίρωμα χορηγείται στα ζώα σαν χονδροειδής ζωοτροφή και περιέχει μεγάλα ποσοστά υγρασίας και οργανικά οξέα, όπως γαλακτικό οξύ. Η ενσίρωση είναι μια μέθοδος διατήρησης των χλωρών ζωοτροφών σε αναερόβιες συνθήκες, δηλαδή χωρίς αέρα, μέσα σε ειδικές κατασκευές ή χώρους που λέγονται σιροί ή τάφροι. Η χλωρή νομή που πρόκειται να ενσιρωθεί κόβεται, τεμαχίζεται με ειδικό σιροκοπτικό μηχάνημα και τοποθετείται στους σιρούς. Εκεί συμπιέζεται καλά με μηχανικά μέσα, για να απομακρυνθεί ο αέρας και στη συνέχεια καλύπτεται με πλαστικό κάλυμμα για να εμποδιστεί η εκ νέου είσοδος του.

Οι νηματώδεις σκώληκες αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα προβλήματα ζωικής προέλευσης που αντιμετωπίζουν οι παραγωγοί στις καλλιέργειες τους στον αγρό αλλά και στα θερμοκήπια.

Το 25% περίπου των εκτάσεων που προορίζονται για εγκατάσταση φυτείας μηδικής σπέρνεται το φθινόπωρο. Αυτό γίνεται στις νότιες και σχετικά θερμές περιοχές της χώρας. Η φθινοπωρινή σπορά επιτρέπει την καλή ανάπτυξη της μηδικής την επομένη άνοιξη και έτσι μπορούμε να έχουμε πλήρη παραγωγή, ήδη από το πρώτο καλλιεργητικό έτος.

Η καλλιέργεια σιτηρών στη χώρα μας μπορεί να είναι ανταγωνιστική μόνο όταν στηριχθεί στην ποιότητα, ιδιαίτερα στη παραγωγή καρπού με ποικιλιακή καθαρότητα και απαλλαγμένου μυκοτοξινών. Το ξηροθερμικό κλίμα της Ελλάδας περιορίζει μεν τις μεγάλες αποδόσεις, αλλά συγχρόνως εμποδίζει τη δημιουργία μυκοτοξινών.

Συμπληρωματικό εισόδημα μπορεί να δώσει στους αγρότες το μαρούλι, αφού με τις πρώτες βροχές σπέρνεται εναλλακτικά μαζί με τα υπόλοιπα φυλλώδη λαχανικά. Η καλλιέργεια μαρουλιού αποτελεί μια δυναμική καλλιέργεια, με χαμηλό σχετικά κόστος. Μάλιστα το γεγονός ότι έχει μικρό βιολογικό κύκλο- 50 ημερών - ο παραγωγός έχει τη δυνατότητα να προχωρήσει σε φυτεύσεις ακόμα και κάθε 15 μέρες, στην ίδια έκταση. Αυτή την εποχή ειδικότερα, απαιτείται ιδιαίτερη προσοχή από τους παραγωγούς στην επιλογή της κατάλληλης ποικιλίας, ώστε τα φυτά να μην «ξεβλαστώνουν» λόγω καιρού και να είναι πιο ανθεκτικά, όπως μας εξηγεί παραγωγός από τα Μέγαρα Αττικής, Σωτήρης Καστάνης.

Είναι μια μέθοδος γεωργίας, στην οποία δεν χρησιμοποιούνται λιπάσματα και φυτοφάρμακα, δεν γίνεται κατεργασία της γης, ούτε βοτάνισμα ή ζιζανιοκτονία. Ο λόγος για τη φυσική καλλιέργεια, μια έμπνευση του Ιάπωνα Masanobou Fukuoka, αγρότη, φιλόσοφου και πρώην φυτοπαθολόγου. Άλλη ονομασία της, η μέθοδος του να μην κάνεις τίποτα.

Όταν οι καλλιεργητές μιλούν για κατεργασία του εδάφους εννοούν την προετοιμασία του χωραφιού προκειμένου να…υποδεχθεί την επόμενη καλλιέργεια. Aυτό σημαίνει ότι πρέπει να καταστραφούν και να παραχωθούν τα ανεπιθύμητα φυτά, να εξασφαλιστεί η σωστή στράγγιση των νερών και ο αερισμός του εδάφους.

Οι καλλιέργειες των κτηνοτροφικών ψυχανθών φθινοπωρινής σποράς, βίκου, μπιζελιού και ρεβιθιού είναι πολλαπλά χρήσιμες. Δεν εξαντλούν το έδαφος, αντίθετα το εμπλουτίζουν. Ο βίκος είναι από τα πλέον κατάλληλα φυτά για καρπό, σανό και βόσκηση. Σημαντικές εκτάσεις βίκου χρησιμοποιούνται για βοσκή των ζώων.

Η καλλιέργεια τρούφας είναι κατάλληλη για πολλές ημιορεινές και ορεινές περιοχές της χώρας μας.  Η Ιταλία, η Γαλλία και η Ισπανία φαίνεται ότι κυριαρχούν στη διεθνή αγορά ενώ τα τελευταία 20 χρόνια και άλλες χώρες μπήκαν δυναμικά στην τρουφοκαλλιέργεια.

Tελικά τίποτα δεν είναι για…πέταμα, αφού όπως αποδεικνύεται και στην πράξη η λυματολάσπη (ιλύ) βιολογικού καθαρισμού μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως ανόργανο λίπασμα στη γεωργία μειώνοντας μάλιστα σημαντικά το κόστος παραγωγής. Ήδη στην Λάρισα  εφαρμόζεται με ιδιαίτερα θετικά αποτελέσματα πιλοτικό πρόγραμμα εφαρμογής ιλύος σε καλλιέργειες βάμβακος. Ωστόσο το πείραμα θα ολοκληρωθεί με την συγκομιδή της παραγωγής το φθινόπωρο.