Από την αρμόδια πολιτική ηγεσία μέχρι τις επιχειρήσεις παραγωγής βιοντίζελ, ο ελληνικός κλάδος των βιοκαυσίμων φαίνεται ότι λειτούργησε περισσότερο τυχοδιωκτικά, παρά με σαφές θεσμικό και αναπτυξιακό πλαίσιο, που θα του επέτρεπε να έχει σοβαρές προοπτικές, για να ξεπεράσει την παρούσα οικονομική κρίση... αναίμακτα, όπως σε άλλες χώρες.

Στην τελευταία 48η  Γενική Συνέλευση της ΚΕΟΣΟΕ τον Ιούνιο του 2009 μου δόθηκε η ευκαιρία να απευθύνω χαιρετισμό στα μέλη της γενικής συνέλευσης.  Στον χαιρετισμό μου αυτό διατύπωσα μια πάγια εδραιωμένη αντίληψή μου ότι μια από τις βασικές διεκδικήσεις του αμπελουργού, ίσως η κυριότερη, πρέπει να είναι η εξασφάλιση της ελάχιστης τιμής του προϊόντος που παράγει.

Μέχρι και στις Βρυξέλλες έφτασε το καρτέλ των βιομηχανιών γάλακτος, προκειμένου να διατηρήσει  τα “κεκτημένα” και να δείξει τα… δόντια του στη νέα κυβέρνηση. Ωστόσο, μετά από συστηματική μελέτη του θέματος η νέα πολιτική ηγεσία του υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων όχι μόνο δεν δείχνει να ενδίδει στις πιέσεις των γαλακτοβιομοήχανων αλλά επιστρατεύει όλα τα μέσα για να αντιμετωπίσει στη ρίζα τους τις καταγγελίες και να διασώσει τους πόρους που δίνουν τη δυνατότητα στον ΕΛΟΓΑΚ να κινηθεί με άνεση στο ελεγκτικό του έργο.