Αποτελεί το πιο δυναμικό και, συνάμα, ανθεκτικό στις κρίσεις κομμάτι του ελληνικού μεταποιητικού τομέα. Κατέχει κομβική θέση στη διατροφική αλυσίδα, αποτελώντας τον ενδιάμεσο κρίκο ανάμεσα στον τελικό καταναλωτή και τον παραγωγό. Αποτελεί, τέλος, τον οικονομικό αιμοδότη της -φορτωμένης με πλείστα όσα διαθρωτικά προβλήματα- ελληνικής περιφέρειας. Γι’ αυτό και η επιβίωση και η περαιτέρω ανάπτυξή του είναι ζωτικής σημασίας για την εγχώρια οικονομία. Ο λόγος για τη βιομηχανία τροφίμων, τον κλάδο που διαχρονικά συνεισφέρει περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο στην ελληνική εξαγωγική δραστηριότητα και αποτελεί τον κινητήριο μοχλό της ελληνικής μεταποίησης.

“Δέστε τα κορδόνια στα αθλητικά σας παπούτσια και αρχίστε να τρέχετε” αν θέλετε να μην χάσετε κονδύλια είπε η Επίτροπος Γεωργίας, Μαριάν Φίσερ-Μπόελ, στους εκπροσώπους των οινοποιητικών συνδέσμων πέντε χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η αλήθεια είναι ότι οι “Εθνικοί Φάκελοι” για το κρασί και το αμπέλι ήρθαν λίγο ξαφνικά για τις χώρες - μέλη οινοπαραγωγούς, που ήταν συνηθισμένες να ροκανίζουν με διαφορετικούς τρόπους τα κοινοτικά κονδύλια. Όταν πραγματοποιούνταν οι διαπραγματεύσεις και σχηματοποιούνταν οι Εθνικοί Φάκελοι, η παγκόσμια οικονομική κρίση δεν είχε κάνει την εμφάνισή της, ενώ τίποτε δεν προμήνυε το τι συνέβη από τις αρχές του 2009.

Δεν πρόκειται για ένα απλό “τσεκ-απ” της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής, αλλά για μία ολόκληρη μεταρρύθμιση, που μπορεί να ανατρέψει τους συσχετισμούς της ανταγωνιστικότητας των ευρωπαϊκών προϊόντων και να μεγενθύνει το χάσμα μεταξύ των δύο ταχυτήτων αγροτικών οικονομιών που συναντάμε στην Ε.Ε.