Πέρασαν περίπου σαράντα χρόνια από τον καιρό που οι εξελίξεις στον αγροτικό τομέα υποχρέωσαν μια από τις αγροτικές οικογένειες του Δήμου Νέσσωνα, να εγκαταλείψει το μικρό αμπέλι με τα ντόπια κρασοστάφυλα που καλλιεργούσε στους πρόποδες του Κισσάβου, για να βγάζει το κρασί της χρονιάς.

Το θεσμό των σημάτων Προστατευόμενης Ονομασίας Προέλευσης και Γεωγραφικής Ένδειξης (ΠΟΠ/ΠΓΕ) βγάζει από τη φαρέτρα της η Κομισιόν για να πετύχει τη θωράκιση των συνόρων της και τη διατήρηση των μεριδίων της στις παγκόσμιες εξαγωγές τροφίμων. Στο πλαίσιο των διαπραγματεύσεων για την απελευθέρωση του διεθνούς εμπορίου η Ε.Ε. βλέπει ότι δεν μπορεί να προστατέψει τον παραγωγικό ιστό της, με τα σημερινά δεδομένα του υψηλού κόστους εργασίας, που καθιστούν μη ανταγωνιστικούς τους Ευρωπαίους αγρότες και τις βιομηχανίες μεταποίησης και τροφίμων. Έτσι, αποφάσισε να προτείνει την αναμόρφωση του θεσμικού πλαισίου αναγνώρισης και ελέγχου των ΠΟΠ/ΠΓΕ και βιολογικών προϊόντων, προκειμένου να δημιουργήσει μία “κιβωτό” διάσωσης των σημαντικότερων παραδοσιακών κοινοτικών τροφίμων και να τα ενισχύσει με σοβαρά προγράμματα προώθησης και - εάν είναι εφικτό - επιδοτήσεων.

Στον απόηχο των τελευταίων αγροτικών κινητοποιήσεων, θέλω να σας διηγηθώ μια ιστορία επιτυχημένης συλλογικής επιχειρηματικότητας. Όπως πολύ συχνά συμβαίνει, τα πρώτα μέτρα από το κουβάρι της ιστορίας μας ήταν μαύρα και δύσκολα. Ας πιάσουμε, όμως, τα πράγματα από την αρχή. Πριν από είκοσι περίπου χρόνια, στο καφενείο μιας γεωγραφικά απομονωμένης κωμόπολης, σε μια άλλη χώρα, πέντε αγρότες και φίλοι συναντιόντουσαν και συζητούσαν τα πιεστικά προβλήματά τους.