«Περιβόλι» με αντιφάσεις και παλινωδίες θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί η αγροτική πολιτική στη χώρα μας, γεγονός το οποίο στερεί κάθε ίχνος αξιοπιστίας όσων κατά καιρούς φέρουν την ευθύνη για τη χάραξη αυτής της πολιτικής. Η εικόνα δεν μοιάζει να άλλαξε ούτε το τελευταίο διάστημα με αφορμή τον «ξεσηκωμό» των αγροτών και τα δεκάδες μπλόκα κατά μήκος της εθνικής οδού.

Έτσι, την ώρα που γίνεται επίκληση της δημοσιονομικής δυσπραγίας και της αδυναμίας του κράτους να διαθέσει χρήματα για την ενίσχυση των αγροτών, οι de minimis ενισχύσεις «ξεκλειδώνουν» για προϊόντα όπως τα ροδάκινα και τα σπαράγγια, ενώ οι κατ’ εξαίρεση αποζημιώσεις «δίνουν και παίρνουν» με χαρακτηριστικές περιπτώσεις τα κρασοστάφυλα και τις ελιές. Και την ίδια ακριβώς στιγμή, ένας «χαρτοπόλεμος» με εκατομμύρια από κοινοτικές ενισχύσεις οι οποίες κατά κύριο λόγο υλοποιούν συνήθεις και γνωστές προβλέψεις των κοινοτικών κανονισμών, δημιουργούν την εντύπωση, κυρίως στον αστικό πληθυσμό, ότι οι αγρότες «εισπράττουν πολλά» και «φωνάζουν άδικα».

Κανείς όμως δεν λέει κουβέντα για τα «φέσια» που απειλούνται και φέτος από τη μεταποιητική βιομηχανία στους καλλιεργητές βιομηχανικής ντομάτας, για τους εμπόρους δημητριακών που τον περασμένο χρόνο άφησαν απλήρωτους εκατοντάδες παραγωγούς ειδικά στη Μακεδονία, για τα καρπούζια που έμειναν απούλητα στο χωράφι και για την ΕΒΖ που μετά από επιθετική πολιτική δύο χρόνων για να βάλει τους καλλιεργητές στο «παιχνίδι», τώρα εξετάζει και πάλι σενάρια για μείωση του κόστους των πρώτων υλών! Ανεμομαζώματα…

Δούσκα Ελένη