Το τέλος της κρατικοδίαιτης οικονομίας και η αναζήτηση ενός νέου παραγωγικού μοντέλου για τη χώρα, φέρνει εκ των πραγμάτων τον πρωτογενή τομέα στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος και ανεξάρτητα από τη δύναμη αδράνειας που χαρακτηρίζει τη λειτουργία της κρατικής μηχανής, η δυναμική είναι τέτοια που δεν χωράει πισωγυρίσματα.
Μετά από μια τριετία έντονων κραδασμών, η αγορά δείχνει να απορροφά σιγά – σιγά τις δυσκολίες που δημιουργήθηκαν από τον περιορισμό των πιστώσεων και τα φαινόμενα αφερεγγυότητας σε μεγάλη έκταση και αναζητά έναν νέο βηματισμό, απαλλαγμένο από σχεδιασμούς του «κέντρου» και προσαρμοσμένο στις ανάγκες της διεθνούς ζήτησης. Σ’ αυτό το πλαίσιο, αποκτούν ιδιαίτερο νόημα νέοι τοπικοί πυρήνες από μικρά και ευέλικτα συλλογικά σχήματα που θα ανταποκρίνονται με επιτυχία στις ανάγκες της αγοράς και θα ακολουθούν κοινή (μεταξύ τους) γραμμή, έτσι ώστε να συγκροτούν εν τέλει ένα ικανό μέγεθος που θα βελτιώνει ουσιαστικά τη διαπραγματευτική θέση των παραγωγών αγροτικών προϊόντων.
Πανάγος Γιάννης
