Το λέω αυτό γιατί οι ευκαιρίες δεν έρχονται κάθε μέρα και η αναβλητικότητα στον τομέα του επιχειρείν είναι συχνά πολύ κακός σύμβουλος! Παίρνω σαν παράδειγμα την απόφαση της Τράπεζας Πειραιώς να διαθέσει, δωρεάν παρακαλώ, 5.000 στρέμματα αγροτικής γης, προκειμένου να φιλοξενηθούν σ’ αυτά τα κτήματα, πρότυπες επιχειρηματικές πρωτοβουλίες από νέους ανθρώπους (κάτω των 35 ετών), οι οποίοι θα έχουν τη δυνατότητα: α) Να χρηματοδοτηθούν με τα απαιτούμενα κεφάλαια για να οργανώσουν την επιχείρησή τους. Β) Να εκπαιδευτούν κατάλληλα στις εγκαταστάσεις της Αμερικανικής Γεωργικής Σχολής. Γ) Να πιάσουν επαφή με μεταποιητικές μονάδες που θα αγοράζουν (συμβολαιακά) τα προϊόντα τους!
Τα έχουν όλα και τα έχουν τώρα! Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι ενδιαφερόμενοι θα είναι πολλοί περισσότεροι από τις 500 περιπτώσεις που είναι σε θέση να ικανοποιήσει σ’ αυτή τη φάση το συγκεκριμένο πρόγραμμα. Αυτό σημαίνει ότι εκείνοι που έχουν τη διάθεση και τις προϋποθέσεις να ενταχθούν στη συγκεκριμένη δράση, οφείλουν να κινηθούν με αποφασιστικότητα και χωρίς πισωγυρίσματα! Διαφορετικά το τρένο θα έχει φύγει κι εκείνοι θα περιμένουν νωχελικά το επόμενο!
Από την άλλη πλευρά, ό,τι και να κάνεις, χρειάζεται να υπάρχει πίσω σου και μια οργανωμένη Πολιτεία! Παίρνω εδώ σαν παράδειγμα τα αρωματικά φυτά. Είναι πολλοί οι άνθρωποι που προσπαθούν να δραστηριοποιηθούν στο συγκεκριμένο τομέα, δείτε όμως ένα χαρακτηριστικό πρόβλημα. Για να διαθέσει κανείς την παραγωγή του (π.χ. ρίγανη) στη διεθνή αγορά, χρειάζεται να συνοδεύεται από πιστοποιητικά ποιότητας. Για να γίνει ωστόσο η πιστοποίηση, απαιτείται η συγκεκριμένη ποικιλία να έχει εγγραφεί στον εθνικό κατάλογο! Έλα όμως που στην περίπτωση των αρωματικών… χάνει η μάνα το παιδί και το παιδί τη μάνα!
Οι γείτονές μας οι Τούρκοι έσπευσαν να κατοχυρώσουν διεθνώς μια ποικιλία ρίγανης, πράγμα το οποίο για τις ελληνικές ποικιλίες δεν έχει ακόμα γίνει! Έτσι, παρ’ ότι η χώρα διαθέτει ιστορικά πλούτο αυτοφυών φυτών αυτής της κατηγορίας σε λίγο καιρό (και με βάση τις πρόσφατες κοινοτικές αποφάσεις) δεν θα έχει το δικαίωμα να διακινεί στην αγορά κανένα εξ αυτών, γιατί κανείς δεν σκέφθηκε να τα εγγράψει στον εθνικό κατάλογο! Τόσο απλά!
«Γιώργο είχα, Γιώργο πήρα…», έλεγε συχνά η γιαγιά μου για να τονίσει την επιμονή ορισμένων σε παλιά και παρωχημένα πρότυπα! Κάπως έτσι βλέπω να πορεύονται το τελευταίο διάστημα και οι υπεύθυνοι για τη χάραξη πολιτικής στη φορολογία των αγροτικής γης.
Το ‘φεραν από δω, το πήγαν από κει για να καταλήξουν τελικά σε έναν κατ’ αποκοπή φόρο (κάπου 10 ευρώ το στρέμμα) ο οποίος επιβάλλεται επί δικαίων και αδίκων, χωρίς να εξετάζει στην ουσία αν ο κάτοχος αυτής είναι αγρότης - καλλιεργητής ή ετεροεπαγγελματίας μεγαλοϊδιοκτήτης. Κρίμα, γιατί, αφελώς ίσως, πίστευα πως αυτή τη φορά, ότι υπό το βάρος της οικονομικής κρίσης και της ανάγκης να ενισχυθεί η ελληνική γεωργία, θα είχαν το θάρρος, να μετατρέψουν τη φορολογία σε αναπτυξιακό εργαλείο, κάτι που έχει γίνει σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες με πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα την Ολλανδία.
Γιατί, ποιο είναι στην ουσία το θέμα μας; Ο μικρός πολυτεμαχισμένος κλήρος και το γεγονός ότι ένα πολύ μεγάλο μέρος των παραγωγικών γαιών δεν ανήκει σ’ αυτούς που τις καλλιεργούν αλλά σ’ εκείνους που τις απέκτησαν είτε από κληρονομιά, είτε με αγορά (επένδυση) και παρ’ ότι αποκομίζουν σημαντικά οφέλη (ενοίκιο, υπεραξίες κ.α.) δεν συνεισφέρουν τα δέοντα στον δημόσιο κορβανά, ενώ την ίδια στιγμή προκαλούν σοβαρές στρεβλώσεις στον προγραμματισμό των εκμεταλλεύσεων και την ανταγωνιστικότητα της ελληνικής γεωργίας.
ο μπλοκατζής
