Η δήλωση του-ένθερμου θιασώτη της λιτότητας και της δημοσιονομικής πειθαρχίας- επικεφαλής της ΕΚΤ (που έγινε μέχρι και πρωτοσέλιδο στη Γαλλία και, φυσικά αξιοποιήθηκε δεόντως από το σοσιαλιστή υποψήφιο Ολάντ) είναι ενδεικτική της αλλαγής κλίματος που συντελείται με αργούς μεν αλλά ορατούς και δια… γυμνού οφθαλμού πια ρυθμούς στη Γηραιά Ήπειρο. Και δεν είναι η μόνη: Στο ραντεβού των G20 το περασμένο Σαββατοκύριακο, ο Όλι Ρεν έθεσε θέμα έκδοσης αναπτυξιακών ευρωομολόγων από το ερχόμενο καλοκαίρι κιόλας. Στη Γερμανία, η Άγκελα Μέρκελ δέχεται εισηγήσεις από συμβούλους της να βάλει νερό στο κρασί της και να χαλαρώσει κάπως το στενό δημοσιονομικό κορσέ που έχει με το …στανιό επιβάλει στους εταίρους της.
Στην Ολλανδία, ένας από τους πιο πιστούς συμμάχους της γερμανίδας καγκελαρίου, η συντηρητική κυβέρνηση Ρούτε κατέρρευσε ήδη υπό το βάρος των μέτρων λιτότητας. Η Βρετανία βυθίζεται ξανά στην ύφεση και ο δεξιός κυβερνητικός συνασπισμός υπό τον Ντέιβιντ Κάμερον αδυνατεί να δώσει νέα πνοή στην οικονομία . Ισπανία και Ιρλανδία νιώθουν καυτή την «ανάσα» των αγορών ενώ η …. Τριάδα των Μνημονίων, δηλαδή Ιρλανδία, Πορτογαλία και Ελλάδα εξακολουθούν να μη βλέπουν φως στο βάθος του τούνελ. Μάλιστα, στην περίπτωση της χώρας μας η άνοδος των αριστερών δυνάμεων που, όπως όλα δείχνουν, θα έχουν ρόλο ρυθμιστή την επομένη των εκλογών ανησυχεί σφοδρά τις Βρυξέλλες και την Ουάσινγκτον.
Κάπως, έτσι λοιπόν και σε μια προσπάθεια να συγκρατηθούν οι φυγόκεντρες τάσεις στην Ε.Ε. που θα προκαλούσαν αναταραχή στο παγκόσμιο σύστημα, πληθαίνουν οι φωνές (από think tanks και οικονομολόγους μέχρι θεσμικούς και κυβερνητικούς παράγοντες) για ηπιότερη δημοσιονομική προσαρμογή και πρωτοβουλίες αναπτυξιακού χαρακτήρα με γνώμονα την τόνωση της πραγματικής, παραγωγικής οικονομίας έναντι της εικονικής που οδήγησε στη «φούσκα» που έσπασε πριν από τρία περίπου χρόνια.
Μένει να δούμε αν αυτή η αλλαγή στάσης θα ξεφύγει από το επίπεδο της ρητορικής και κατά πόσο θα μπορέσει η ελληνική πλευρά να την αξιοποιήσει προς όφελός της.
Γιάννης Τσατσάκης
