Είναι πλέον σαφές ότι για τις ώριμες αγορές, ο όρος «βιολογικό» από μόνος του δεν σημαίνει σχεδόν τίποτα. Οι αγορές και οι ίδιοι οι καταναλωτές πλέον, αρχίζουν να προσμετρούν με αυστηρό τρόπο όχι μόνο αν ένα προϊόν παράγεται με μεθόδους φιλικές στο περιβάλλον αλλά και τις διαδικασίες που το συνοδεύουν σε όλα τα στάδια, μέχρι να φθάσει στο πιάτο του καταναλωτή. Άλλωστε τα γευστικά χαρακτηριστικά που συχνά βρίσκονται σε άμεση συνάρτηση με τις μεθόδους καλλιέργειας και παραγωγής, έχουν αρχίσει να αποκτούν και πάλι το νόημά τους, μετά από μια μεγάλη περίοδο όπου το βάρος έπεφτε αποκλειστικά στην εικόνα του προϊόντος και τις μεθόδους συσκευασίας που θα ‘πρεπε να ικανοποιούν πρώτα απ’ όλα τις απαιτήσεις των αλυσίδων λιανικής
Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι στο προϊόν της ντομάτας, για παράδειγμα, τις υπερμεγέθεις, άνοστες και σκληρές ντομάτες, αντικαθιστούν όλο και περισσότερο τον τελευταίο καιρό τα μικρότερα μεγέθη και τα διαφόρων ειδών ντοματίνια, η γεύση των οποίων συναγωνίζεται πολλές φορές τη γεύση της ντομάτας που… τρώγαμε τα παλιά τα χρόνια από τον κήπο της γιαγιάς. Στην Ελλάδα, παρά τα μεμονωμένα καλά παραδείγματα, στον κλάδο των φρέσκων κηπευτικών, η υπόθεση των βιολογικών βρίθει από παραδοξότητες
Όλα ξεκινούν από τον τρόπο με τον οποίο έχουν δομηθεί τα προγράμματα ενίσχυσης στον τομέα της βιολογικής παραγωγής, με την επιμονή των κρατούντων να επιδοτούν κατά βάση εκτατικές καλλιέργειες (καλαμπόκι, σιτηρά, ρύζι, όσπρια, ηλίανθος), ελαιώνες και οινοποιήσιμα αμπελοειδή και να μένουν πεισματικά εκτός ενισχύσεων (πέραν της διαδικασίας πιστοποίησης) νωπά προϊόντα διατροφής όπως είναι τα κηπευτικά και τα φρούτα
Μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο, τα βιολογικά έχουν εξελιχθεί σε «κυνήγι» επιδοτήσεων και σε υπόθεση των συμβούλων και των φορέων πιστοποίησης, χωρίς αποδίδεται η δέουσα σημασία στις ανάγκες της αγοράς και στις προϋποθέσεις με βάση τις οποίες τα προϊόντα που παράγονται θα μπορούσαν να πετύχουν τις απαιτούμενες υπεραξίες. Είναι βέβαιο ότι το «παιχνίδι» θα αλλάξει ριζικά τα επόμενα χρόνια, εξέλιξη στην οποία αναμένεται να συμβάλει και η πρόσφατη σχετικά παρουσία της TUV Hellas (μέλος του TUV Nord Group) στον τομέα της πιστοποίησης των βιολογικών προϊόντων.
Του Γιάννη Πανάγου
Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι στο προϊόν της ντομάτας, για παράδειγμα, τις υπερμεγέθεις, άνοστες και σκληρές ντομάτες, αντικαθιστούν όλο και περισσότερο τον τελευταίο καιρό τα μικρότερα μεγέθη και τα διαφόρων ειδών ντοματίνια, η γεύση των οποίων συναγωνίζεται πολλές φορές τη γεύση της ντομάτας που… τρώγαμε τα παλιά τα χρόνια από τον κήπο της γιαγιάς. Στην Ελλάδα, παρά τα μεμονωμένα καλά παραδείγματα, στον κλάδο των φρέσκων κηπευτικών, η υπόθεση των βιολογικών βρίθει από παραδοξότητες
Όλα ξεκινούν από τον τρόπο με τον οποίο έχουν δομηθεί τα προγράμματα ενίσχυσης στον τομέα της βιολογικής παραγωγής, με την επιμονή των κρατούντων να επιδοτούν κατά βάση εκτατικές καλλιέργειες (καλαμπόκι, σιτηρά, ρύζι, όσπρια, ηλίανθος), ελαιώνες και οινοποιήσιμα αμπελοειδή και να μένουν πεισματικά εκτός ενισχύσεων (πέραν της διαδικασίας πιστοποίησης) νωπά προϊόντα διατροφής όπως είναι τα κηπευτικά και τα φρούτα
Μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο, τα βιολογικά έχουν εξελιχθεί σε «κυνήγι» επιδοτήσεων και σε υπόθεση των συμβούλων και των φορέων πιστοποίησης, χωρίς αποδίδεται η δέουσα σημασία στις ανάγκες της αγοράς και στις προϋποθέσεις με βάση τις οποίες τα προϊόντα που παράγονται θα μπορούσαν να πετύχουν τις απαιτούμενες υπεραξίες. Είναι βέβαιο ότι το «παιχνίδι» θα αλλάξει ριζικά τα επόμενα χρόνια, εξέλιξη στην οποία αναμένεται να συμβάλει και η πρόσφατη σχετικά παρουσία της TUV Hellas (μέλος του TUV Nord Group) στον τομέα της πιστοποίησης των βιολογικών προϊόντων.
Του Γιάννη Πανάγου
