Κατάλληλο περιβάλλον για νέες δουλειές στο χώρο του ελαιολάδου, δημιουργεί η ραγδαία άνοδος (μέχρι 60%) των τιμών παραγωγού το τελευταίο τρίμηνο. Μετά από μια μακρά «έρημο» τριών ετών που το ελαιόλαδο είχε περάσει στα αζήτητα και οι τιμές του κινούνταν σταθερά κάτω από τα 2 ευρώ το κιλό, το τελευταίο διάστημα, το προϊόν ανακτά τη θέση του στη διεθνή αγορά πείθοντας και τους πλέον απογοητευμένους για τη διαχρονική του αξία.
Tο έναυσμα έδωσαν φυσικά οι Ισπανοί που μετά από μια μακρά περίοδο απαξίωσης του κλάδου και ταυτόχρονης συσσώρευσης δυνάμεων στον τομέα της μεταποιητικής βιομηχανίας αλλά και της καλλιέργειας, τώρα εκτιμούν ότι ήρθε η ώρα να κάνουν απόσβεση των επενδύσεων στο συγκεκριμένο κλάδοΕπιθετική πολιτική
Σημειωτέον ότι οι Ισπανοί την τελευταία 5ετία, με μεγάλες εξαγορές και επιθετική πολιτική τιμών, έχουν πάρει τον έλεγχο της παγκόσμιας κατάστασης από τα χέρια των Ιταλών και κανονίζουν σε πολύ μεγάλο βαθμό τις εξελίξεις γύρω από το προϊόν.
Το βέβαιο είναι ότι οι νέες διατροφικές συνήθειες στον πλανήτη, σε συνδυασμό με τη σταδιακή βελτίωση των οικονομικών συνθηκών διεθνώς, κάνουν το ελαιόλαδο περιζήτητο κάτι που αφήνει περιθώρια στους επιδέξιους για χρυσές δουλειές.
Τον τελευταίο καιρό μάλιστα, κάτι φαίνεται να αλλάζει δραστικά και στην Ελλάδα, καθώς όλο και περισσότεροι συνειδητοποιούν ότι η τύχη της εγχώριας παραγωγής δεν μπορεί να βασίζεται στις διαθέσεις των Ιταλών εμπόρων (χύμα) και στις δύο μεγάλες εταιρείες του κλάδου που ήλεγχαν για χρόνια την εγχώρια αγορά τυποποιημένου προϊόντος.
Έτσι, με τη βοήθεια της διεθνούς ζήτησης, βρίσκουν σιγά σιγά πρόσφορο έδαφος οι περιφερειακές προσπάθειες τυποποίησης αλλά και δημιουργίας επώνυμου προϊόντος, μέσα από τη διαδικασία συστηματικής συνεργασίας «μικρών» σ’ αυτή τη φάση ιδιωτικών σχημάτων με συγκεκριμένους παραγωγούς.
Ενδεχομένως η προσπάθεια αυτή να διευκολύνεται και από την αδράνεια στην οποία έχουν περιέλθει οι συνεταιριστικές οργανώσεις του χώρου, καθώς οι μεγάλες Ενώσεις δεν έχουν την απαιτούμενη ρευστότητα για συγκέντρωση μεγάλων ποσοτήτων (στη συνέχεια διατίθενται στους Ιταλούς), ενώ και οι μικρότερες με ισχυρή και επώνυμη παρουσία στο ελαιόλαδο (π.χ. Σητεία, Πεζά, Μεσσηνία κ.α.) έχουν ατονήσει κατά κάποιο τρόπο τη δραστηριότητά τους.
«Τρέχουν» οι τιμές, αγκομαχάει η Κρήτη
Όλες τις προϋποθέσεις για να φτάσουν τα εξαιρετικά παρθένα ελαιόλαδα ακόμα και στα 3 ευρώ το κιλό δημιουργεί το κλίμα που επικρατεί τις τελευταίες μέρες σε Ιταλία και Ισπανία. Στη Λακωνία, σε δημοπρασίες που πραγματοποιήθηκαν την περασμένη εβδομάδα, έκλεισε μια συμφωνία στα 2,86 ευρώ το κιλό με προορισμό την Ιταλία, και δυο συμφωνίες στα 2,76 ευρώ το κιλό, με τη μια να αφορά έλληνα αγοραστή. Σύμφωνα με τον Κώστα Κωνσταντινόπουλο, ελαιοτριβέα απο τη Μεσσηνία, οι ιταλοί βιάζονται να αποκτήσουν ελληνικό ελαιόλαδο και, αν συνεχιστούν αυτοί οι ρυθμοί, εκτιμά πως η χώρα μας θα έχει ξεπουλήσει τις διαθέσιμες ποσότητες μέχρι το καλοκαίρι. Αξίζει να σημειωθεί πως το βιομηχανικό πεντάρι που πέρυσι πουλιόταν στα 1,20 ευρώ το κιλό, φέτος έχει φτάσει στα 2,10 στην περιοχή της Κέρκυρας σύμφωνα με τον παραγωγό του νησιού, Γιάννη Αυλωνίτη, με τις τάσεις να είναι ανοδικές, αφού το ίδιο προϊόν πουλιέται στην Ισπανία στα 2,42 ευρώ το κιλό.
Σε αντίστοιχα επίπεδα πραγματοποιήθηκε πώληση και στην Κρήτη, αφού σε πλειοδοτικό διαγωνισμό που έγινε από το συνεταιρισμό Ζάκρου, κατακυρώθηκαν 100 τόνοι ελαιολάδου οξύτητας μέχρι 0,3 στα 2,87 ευρώ το κιλό σε έναν Ιταλό επιχειρηματία που ζει στο Ηράκλειο.
Την ίδια ώρα, αδύναμες να διαχειριστούν την υψηλή προσφορά ελαιολάδου από την πλευρά των παραγωγών είναι οι Ενώσεις στην Κρήτη. Εκτάκτως η ΕΑΣ Ηράκλειου συγκάλεσε σύσκεψη την Παρασκευή 18 Ιανουαρίου, όπου οι τέσσερις οργανώσεις του νομού συγκέντρωσαν τα δεδομένα για να αποφασίσουν τι ποσότητες και σε ποια τιμή θα απορροφήσουν τις επόμενες μέρες. Προς το παρόν σταμάτησαν την παραλαβή ελαιολάδου.
