Οι φυτείες που βρίσκονται σε πλημμυρισμένους αγρούς για σχετικά μεγάλο χρονικό διάστημα είναι δυνατόν να υποστούν σημαντικές και πολλαπλές ζημιές.
Οι επιδράσεις της υπερβολικής εδαφικής υγρασίας είναι άμεσες, ιδιαίτερα για τις ετήσιες καλλιέργειες, όπως είναι τα σιτηρά και κτηνοτροφικά φυτά, καθώς και στις πολυετείς ποώδεις καλλιέργειες όπως είναι η μηδική. Γι’ αυτό έγκαιρα οι αγρότες θα πρέπει να ισοπεδώνουν τα χωράφια και να φροντίζουν για την επαρκή αποστράγγισή τους, ώστε το νερό να απομακρύνεται σχετικά γρήγορα και να μην καλύπτεται η επιφάνεια του αγρού με νερό για μεγάλο χρονικό διάστημα, ούτε να νεροκρατούν κατά θέσεις.
Με υπερβολική υγρασία οι ρίζες των φυτών παθαίνουν ασφυξία, κατάρρευση των κυττάρων και τελικά σήψη των ριζών. Ακόμη, οι αναερόβιες συνθήκες στο έδαφος, που δημιουργούνται από τις πλημμύρες και γενικά από την παρατεταμένη υψηλή εδαφική υγρασία, ευνοούν την ανάπτυξη μικροοργανισμών που παράγουν τοξικές ουσίες για τις ρίζες των φυτών, όπως τους νιτρίτες. Οι ουσίες αυτές καταστρέφουν την ημιπερατότητα των κυτοπλασματικών μεμβρανών των κυττάρων των ριζών.
Η καταστροφή των μεμβρανών επιτρέπει την απορρόφηση και συσσώρευση βαρέων μετάλλων στα κύτταρα των ριζών που προκαλούν τοξικότητα στα φυτά. Η αποδιοργάνωση της λειτουργίας των ριζών προκαλεί ανισορροπία απορρόφησης των θρεπτικών στοιχείων. Τα φυτά εμφανίζουν τότε πολλαπλά συμπτώματα μάρανσης και τροφοπενιών. Επίσης η μερική καταστροφή ριζών αποτελεί σημεία εισόδου παθογόνων που ολοκληρώνουν τη ζημιά.
Οι όποιες πλημμύρες συμβαίνουν στη χώρα μας οφείλονται, τις περισσότερες φορές, στο μπάζωμα των ρεμάτων, στην αποψίλωση των δασών των ορεινών και ημιορεινών όγκων από τις πυρκαγιές και στην καταστροφή του φυσικού ρου των νερών των έντονων καταιγίδων. Η κλιματική αλλαγή είναι το άλλοθι της ανόητης συμπεριφοράς μας στο φυσικό περιβάλλον.
