Με δεδομένη την τωρινή ανταπόκριση των καταναλωτών σε «επαναστατικές» πρωτοβουλίες αυτής της μορφής, το παράδειγμα των πατατοκαλλιεργητών υιοθετείται και από άλλες ομάδες παραγωγών (αρνιά, ελαιόλαδο κ.α.) που έχουν υποστεί την πίεση των εμπόρων και αναζητούν εναγωνίως τρόπους όχι μόνο για τη διάθεση των προϊόντων τους σε καλύτερες τιμές, αλλά και για την επίλυση, έστω και προσωρινά, των προβλημάτων ρευστότητας.
Βέβαια τα πράγματα δεν είναι απλά. Το συγκρουσιακό κλίμα μέσα στο οποίο αναπτύσσονται οι συγκεκριμένες πρωτοβουλίες υποβάλλει σε δοκιμασία τις όποιες σχέσεις συνεργασίας των αγροτών με τους διακινητές των προϊόντων τους, χωρίς να δημιουργούνται προϋποθέσεις για ουσιαστική αλλαγή των δομών πάνω στις οποίες στηρίζεται η διακίνηση και το εμπόριο των αγροτικών προϊόντων. Η παραγγελιοληψία από το διαδίκτυο την οποία προβάλλουν ως λύση οι θιασώτες του νέου «κινήματος» μπορεί να διευκολύνει την επαφή των δύο πλευρών, δεν εξασφαλίζει όμως εύκολες λύσεις στην ικανοποίηση των παραγγελιών. Το κρίσιμο είναι ο τρόπος με τον οποίο μπορούν τα προϊόντα να φθάνουν στον καταναλωτή χωρίς τα έξοδα μεταφορικών και διαχείρισης του προϊόντος να καθίστανται απαγορευτικά. Προς το παρόν, το «κίνημα» έχει εφεύρει ως λύση τη μετάβαση του καταναλωτή στα σημεία συγκέντρωσης της παραγωγής, με τη βοήθεια μαζικών φορέων (αυτοδιοίκηση, πανεπιστήμια κ.α.). Αυτό βέβαια δεν μπορεί να συμβαίνει για καιρό. Στο τέλος… της ημέρας, ο παραγωγός θα υποχρεωθεί να βρει και πάλι εκείνος τον καταναλωτή. Αν έχει κάνει ένα καλό το «κίνημα της πατάτας» είναι ότι υποχρέωσε τους παραγωγούς να συνεργαστούν και τους καταναλωτές να συνειδητοποιήσουν ξανά την εκμετάλλευση που υφίστανται από τα «κυκλώματα» της αγοράς. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι ήδη οι υπεύθυνοι της Κεντρικής Αγοράς Αθηνών «άνοιξαν της πύλες» στους καταναλωτές, οι οποίοι θα μπορούν να προμηθεύονται οπωροκηπευτικά από τα πρατήριά των χονδρεμπόρων 20% φθηνότερα από τη λιανική. Όσο κι αν αυτό αποτελεί «τρικ» για να σπάσει το «κίνημα της πατάτας», επιβεβαιώνει για μια ακόμα φορά ότι οι περιβόητοι «μεσάζοντες» όχι μόνο δεν είναι παντοδύναμοι αλλά μπορούν και να «συνθλιβούν» υπό το τεράστιο βάρος που δημιουργεί η βελτίωση της συνεργασίας των παραγωγών με τους καταναλωτές.
Logistics - ίσον ροή
Θεωρία και πράξη συνδυάζει η λειτουργία της διανομής
Το Μάρκετινγκ άνευ διανομής δεν μπορεί να εκπληρώσει τον σκοπό του, ακόμα και αν έχει το σωστό προϊόν και με τη σωστή τιμή και προώθηση
Το Marketing είναι παράγωγο της λέξης market, που σημαίνει αγορά. Σημαίνει ουσιαστικά την τοποθέτηση κάποιου πράγματος, είτε υπηρεσίας, είτε προϊόντος, είτε προσώπου, είτε οτιδήποτε άλλου στην αγορά.
Αυτή η τοποθέτηση έχει άμεσα σχέση με τη διανομή. Η διανομή είναι μία εκ των τεσσάρων βασικών παραμέτρων του Μάρκετινγκ που εκφράζονται μέσω του μείγματος μάρκετινγκ «το οποίο ορίζεται ως το σύνολο των εργαλείων μάρκετινγκ που χρησιμοποιεί η επιχείρηση για να προωθήσει τους στόχους της στην αγορά.
Η λειτουργία της διανομής περιλαμβάνει όλες τις απαραίτητες ενέργειες που πρέπει να πραγματοποιηθούν ώστε να μεταβιβαστεί το προϊόν ή υπηρεσία που μας αφορά. «Να κάνουμε τις αποδόσεις που προσφέρονται πραγματοποιήσιμες στην αγορά, είναι δουλειά του προγραμματισμού διανομής» (Strecker, Reichert και Pottebaum, 1976).
Εδώ ακριβώς συνδέεται και η ουσία του Μάρκετινγκ με μία εκ των λειτουργιών του, τη διανομή. Το Μάρκετινγκ δηλαδή τοποθετεί με την ευρεία έννοια αγαθά ενώ η διανομή με τη στενή έννοια.
Το Μάρκετινγκ άνευ διανομής δεν μπορεί να εκπληρώσει τον σκοπό του, ακόμα και αν έχει το σωστό προϊόν, στη σωστή τιμή και με την κατάλληλη προώθηση.
Όσον αφορά τα συστατικά της διανομής, αυτά μπορούν να χωριστούν σε δύο μεγάλες κατηγορίες. Στα κανάλια διανομής και στη φυσική διανομή.
Όπως αναφέρει ο Louis P. Bucklin, «ένα κανάλι διανομής πρέπει να θεωρηθεί ότι αποτελείται από μία σειρά από οργανισμούς ή επιχειρήσεις, οι οποίοι εκτελούν όλες τις λειτουργίες ή δραστηριότητες που χρειάζονται για να φέρουν το προϊόν και τον τίτλο ιδιοκτησίας του από την παραγωγή στην κατανάλωση» (Βόγλης, 1991). Ή «ένα κανάλι μάρκετινγκ μπορεί να οριστεί ως παράταξη σχέσεων ανταλλαγής που δημιουργούν πελατειακή αξία στην απόκτηση, κατανάλωση και διάθεση προϊόντων και υπηρεσιών» (Pelton, Strutton και Lumpkin, 1997).
Η εργασία της λειτουργίας της διανομής είναι να βρει κάθε φορά το κατάλληλο κανάλι. Από την άλλη πλευρά, όμως, πρέπει να κοιτάξει να πραγματοποιήσει τους στόχους της μέσα και από την αρμόζουσα και συμφέρουσα φυσική διανομή.
Σύμφωνα με τον Ballow «η αποστολή των logistics», όπως είναι ο διεθνής όρος της φυσικής διανομής, «είναι να φέρουν τα σωστά προϊόντα ή υπηρεσίες στον σωστό χρόνο και με τις επιθυμητές προϋποθέσεις, πραγματοποιώντας συγχρόνως τη μεγαλύτερη συνεισφορά στην επιχείρηση» (Παπαβασιλείου και Μπάλτας 2003).
Ή «logistics management είναι η επιστήμη (η λειτουργία στην επιχείρηση) που ασχολείται με το σχεδιασμό, τον έλεγχο και την εκτέλεση της ροής των προϊόντων, που ξεκινά από τους προμηθευτές, περνά από την παραγωγή και την επιχείρηση και καταλήγει στους τελικούς καταναλωτές / πελάτες» (Σιφνιώτης 1997).
Παρατηρούμε δηλαδή πως ο ρόλος της εφοδιαστικής, όπως αλλιώς λέγεται η φυσική διανομή, είναι η σωστή διαχείριση της διανομής σε τεχνικό επίπεδο, σε αντίθεση με τις δραστηριότητες εξεύρεσης καναλιών διανομής που αφορά κυρίως αποφάσεις στρατηγικής. Όμως, για να εκπληρώσει σωστά το ρόλο της η λειτουργία της διανομής, πρέπει να συνδεθεί το θεωρητικό με το πρακτικό. Τα κανάλια διανομής δηλαδή με τη φυσική διανομή. Στην επιλογή των καναλιών πρέπει να ληφθούν υπόψη και οι δυνατότητες/περιορισμοί της φυσικής διανομής.
Γενικά μπορούμε να πούμε πως τρεις είναι οι κυρίαρχοι λόγοι πάνω στους οποίους αποφασίζεται η μορφή των καναλιών διανομής, το προϊόν, οι δυνατότητες/επιδιώξεις της επιχείρησης, που αφορούν την εσωτερική διάρθρωσή της και το εξωτερικό περιβάλλον διανομής, που αφορά είτε την παρουσία αυτών καθ’ αυτών των καναλιών, είτε τους τρόπους προσέγγισής τους.
Είναι χαρακτηριστικό πως «στις ΗΠΑ, όλα μαζί τα μέλη του καναλιού έχουν μεικτά περιθώρια κέρδους που αναλογούν στο 30% ως 50% της τελικής τιμής πώλησης. Αντίθετα, το κόστος της διαφήμισης αντιστοιχεί σε κάτι λιγότερο από το 5% ως το 7% της τελικής τιμής.
ΑΠΟ ΠΤΥΧΙΑΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ ΤΟΥ ΜΩΡΑΪΤΗ ΧΡΥΣΟΒΑΛΑΝΤΗ
Εμπορικά κανάλια
● Οι παραγωγοί τυριών και βουτύρου (γαλακτοβιοµηχανίες, τυροκοµεία, κτηνοτρόφοι) χρησιµοποιούν, σύµφωνα µε έρευνα στην Ελλάδα, τα εξής εµπορικά κανάλια για τα προϊόντα τους: Είτε έχουν ιδιόκτητα πρατήρια λιανικής πώλησης, µέσω των οποίων τροφοδοτούν τους καταναλωτές, είτε έχουν ιδιόκτητα πρατήρια χονδρικής πώλησης, είτε πουλούν στους χονδρεµπόρους, είτε εµπορικοί αντιπρόσωποι απολαµβάνουν, συνήθως, αποκλειστικά τη διάθεση τυριών και βουτύρου σε επίπεδο τοπικό, περιφερειακό ή χώρας για λογαριασµό των παραγωγών, είτε πουλάνε απευθείας στους λιανοπωλητές ή καταναλωτές.
● Η απευθείας πώληση στους λιανοπωλητές επιτυγχάνει καλύτερη ποιότητα των διακινούµενων προϊόντων. Τα ιδιόκτητα πρατήρια βρίσκονται συνήθως στην έδρα παραγωγής ή στο πλησιέστερο αστικό κέντρο. Οι βιοµηχανίες και οι µεγάλες βιοτεχνίες παραγωγής τυροκοµικών προϊόντων διαθέτουν ίδιους ψυκτικούς χώρους και αποθήκες ωρίµανσης και συντήρησης που σχεδόν καλύπτουν τις ανάγκες τους.
● Στις περιπτώσεις αιχµής χρησιµοποιούν ψυκτικούς χώρους ιδιωτών. Οι µεγάλες βιοµηχανίες τυροκοµικών προϊόντων διαθέτουν επαρκή µέσα διανοµής (κοινά αυτοκίνητα, αυτοκίνητα ψυγεία) µε τα οποία διακινούν και διανέµουν τα προϊόντα τους στα καταστήµατα και πρατήρια λιανικής πώλησης, ενώ τα τυροκοµεία χρησιµοποιούν µέσα που ανήκουν είτε στους ενδιάµεσους φορείς (χονδρέµπορους, λιανοπωλητές), είτε σε πρακτορεία µεταφορών, είτε στα ίδια τα τυροκοµεία.
● Η παραλαβή ακατέργαστου γάλακτος από τις γαλακτοβιοµηχανίες γίνεται πλέον από λιγότερα σηµεία λόγω της µείωσης των παραγωγών. Αυτό σηµαίνει λιγότερες στάσεις, αλλά και µεγαλύτερες αποστάσεις για τα οχήµατα περισυλλογής. Λόγω της αυξηµένης ζήτησης των γαλακτοκοµικών προϊόντων και συγχρόνως της µείωσης των γαλακτοκοµείων παρουσιάστηκε η ανάγκη επέκτασης των γεωγραφικών χώρων διανοµής των συγκεκριµένων επιχειρήσεων.
● Στη Γερµανία γύρω στο 90% των γαλακτοκοµικών προϊόντων διανέµονται µέσω των κεντρικών αποθηκών του λιανικού εµπορίου. Στις αποθήκες των παραγωγικών επιχειρήσεων παραµένουν συνήθως τα γαλακτοκοµικά προϊόντα για πολύ µικρό διάστηµα (www.milch-markt.de, 2009).
● Το καλοκαίρι του 2005 έξι µεγάλες βιοµηχανίες παγωτού καθόριζαν τη στρατηγική τους ενισχύοντας κυρίως το δίκτυο διανοµής τους. Είναι χαρακτηριστικό πως τα σηµεία πώλησης στην Ελλάδα ξεπερνούσαν τα 10 χιλιάδες. Μία από τις έξι εταιρείες διακινούσε τα προϊόντα της µέσω δικών της εµπορικών µονάδων.
Άμεση η κάθετη διάθεση
Η επιχείρηση παραγωγής καταναλωτικών προϊόντων έχει δύο κύριες επιλογές όσον αφορά την αμεσότητα διανομής των καταναλωτικών προϊόντων της. «Κάθε προϊόν μπορεί άμεσα, αυτό σημαίνει χωρίς την παρέμβαση ενός “ενδιάμεσου”, ή έμμεσα, αυτό σημαίνει με συμμετοχή ενός ή περισσότερων “ενδιάμεσων”, να φτάσει από τον παραγωγό στον καταναλωτή» (Strecker, Reichert και Pottebaum, 1976).
Επομένως, η επιχείρηση μπορεί απευθείας να διαθέτει τα προϊόντα της στον καταναλωτή ή να διαλέξει κάποιον άλλον, ο οποίος είναι υπεύθυνος για τη μετέπειτα ροή του προϊόντος. Αν η επιχείρηση αποφασίσει την άμεση διανομή για κάποιο ή κάποια προϊόντα της έχει δύο επιλογές.
Ή να γίνει η διάθεση του προϊόντος μέσω του λεγόμενου άμεσου μάρκετινγκ ή χρησιμοποιώντας καθετοποιημένα συστήματα διάθεσης.
«Σύμφωνα με τον Σύνδεσμο Άμεσου Μάρκετινγκ (D.M.A.) των Η.Π.Α. μπορούμε να ορίσουμε το Άμεσο Μάρκετινγκ ως εξής: (DMA = Direct Marketing Association): To άμεσο μάρκετινγκ είναι ένα σύστημα Marketing το οποίο επιδρά και δέχεται επιδράσεις και χρησιμοποιεί ένα ή περισσότερα διαφημιστικά μέσα για να επιτύχει μία μετρήσιμη ανταπόκριση (re-sponse), ή συναλλαγή (transaction) σε οποιοδήποτε χώρο (Δημήτρης Παξιμάδης)» (Πασχάλης, 1999).
Πωλήσεις απευθείας στον καταναλωτή έχουμε με τη μορφή άμεσου μάρκετινγκ, όταν χρησιμοποιείται το τηλέφωνο, η τηλεόραση, το διαδίκτυο και γενικά ηλεκτρονικά μέσα για να υπάρξει άμεση ανταπόκριση. Οι ταχυδρομικές παραγγελίες είναι άλλος ένας τρόπος άμεσης πώλησης, όπως και οι μηχανές αυτόματης πώλησης αν ανήκουν στον παραγωγό και πουλάει διαμέσου αυτών τα προϊόντα του. Γενικά στον τρόπο άμεσης διανομής μέσου άμεσου μάρκετινγκ ο παραγωγός χρησιμοποιεί διάφορα μέσα χωρίς τη φυσική του παρουσία για να πουλήσει τα προϊόντα του απευθείας στον καταναλωτή.
Καθετοποιημένη διάθεση
Στα καθετοποιημένα συστήματα διάθεσης ο παραγωγός έρχεται σε προσωπική φυσική επαφή με τον καταναλωτή εκτελώντας λειτουργίες που αλλιώς είναι να τις έκαναν οι ενδιάμεσοι. « Όταν ένας παραγωγός κατέχει και λειτουργεί χονδρεμπορικές ή λιανεμπορικές μονάδες, το καθετοποιημένο σύστημα μάρκετινγκ ονομάζεται προς τα μπρος ολοκληρωμένο» (Pelton, Strutton και Lumpkin, 1997).
Καθετοποιημένο σύστημα διάθεσης έχουμε στην περίπτωση πώλησης πόρτα με πόρτα, στις πωλήσεις με συγκεντρώσεις στα σπίτια, στην άμεση διανομή σε δρόμους, σε πλατείες, σε εκδηλώσεις και βέβαια σε καταστήματα λιανικής πώλησης. Σε όλες τις παραπάνω περιπτώσεις η εταιρεία έρχεται σε άμεση επαφή με τον πελάτη χωρίς τη μεταβίβαση της ιδιοκτησίας του προϊόντος. Υπάρχουν και περιπτώσεις που ο καταναλωτής αγοράζει άμεσα τα προϊόντα από το σημείο παραγωγής, όπως από μία φάρμα
Η επιλογή του ενδιάμεσου και το μέγεθος των καναλιών
Χονδρέμπορος, λιανέμπορος ή ένας συνδυασμός τους
Αν η επιχείρηση αποφασίσει να δώσει τα προϊόντα της σε ενδιάμεσους, έχει επίσης διάφορες επιλογές. Μία επιλογή είναι ο χονδρέμπορος, ο οποίος αγοράζει τα καταναλωτικά προϊόντα τα οποία μετέπειτα τα πουλάει σε άλλους, πλην των καταναλωτών. Άλλη επιλογή είναι ο λιανέμπορος. Αυτός τα πουλάει απευθείας στους καταναλωτές.
Μία ειδικότητα που παρεμβάλλεται μεταξύ του λιανέμπορου και τουκαταναλωτή σε κάποιες περιπτώσεις είναι αυτή του merchandiser. Τότε ο merchandiser είναι πρόσωπο της επιχείρησης παραγωγής και είναι υπεύθυνος για την τροφοδοσία του ραφιού στα καταστήματα λιανικής.
Οι εργασίες του άπτονται της διανομής, όπως μεταφορά, αποθήκευση, τοποθέτηση προϊόντων. Δεν μπορεί όμως να θεωρηθεί σαν ξεχωριστό επίπεδο διανομής ή σαν επανεμφάνιση της εταιρείας παραγωγής στο κανάλι διανομής, μιας και η παρουσία του δεν σημαίνει αλλαγή ιδιοκτησίας του προϊόντος. Ωστόσο αποτελεί και ο merchandiser μέλος του δικτύου διανομής με την έννοια της παροχής υπηρεσιών της εταιρείας παραγωγής προς την εταιρεία λιανικού εμπορίου.
Ένα άλλο πρόσωπο στο οποίο μπορούν να δοθούν τα προϊόντα είναι ο αντιπρόσωπος. «Εμπορικός αντιπρόσωπος είναι αυτός ο οποίος αγοράζει ή πουλά προϊόντα εμπορικά ή βιομηχανικά οίκων ημεδαπών ή αλλοδαπών, κατόπιν εντολής αυτών και για λογαριασμό τρίτων» (Πάπυρος Λαρούς, 1963). «Είναι ανεξάρτητοι και δεν πρέπει να θεωρούνται υπάλληλοι της βιομηχανικής επιχείρησης με την οποία βρίσκονται κάτω από ειδική συμφωνία» (Εξαδάκτυλος 1996).
Η επιχείρηση παραγωγής έχει επίσης και την επιλογή ενός πολυκαναλικού συστήματος διανομής. «Πολυκαναλικό μάρκετινγκ εμφανίζεται όταν μία μεμονωμένη επιχείρηση χρησιμοποιεί δύο ή περισσότερα κανάλια μάρκετινγκ για να κατακτήσει ένα ή περισσότερα τμήματα της αγοράς» (Pelton, Strutton και Lumpkin, 1997).
Μπορεί π.χ. για ένα συγκεκριμένο προϊόν να διαλέξει τόσο την άμεση διανομή του στους καταναλωτές, όσο και το λιανεμπόριο. Ή μπορεί κάποιο προϊόν να το διαθέτει στο λιανεμπόριο και κάποιο άλλο στο χονδρεμπόριο. Ή μπορεί να προσεγγίζει μία αγορά-στόχο άμεσα και σε κάποια άλλη να διατίθεται τα προϊόντα του μέσω του λιανεμπορίου (Παπαβασιλείου και Μπάλτας, 2003).
Επιλεκτικότητα
Η επιλεκτικότητα έχει να κάνει με το μέγεθος των καναλιών διανομής.
Με την απόφαση που λαμβάνει η επιχείρηση όσον αφορά την επιλεκτικότητα αποφασίζει το ποιοι και πού είναι να κάνουν τη διανομή. Υπάρχουν τρεις επιλογές: Η εντατική διανομή, η επιλεκτική διανομή και η αποκλειστική διανομή.
«Η εντατική διανομή χρησιμοποιεί όσο το δυνατόν περισσότερα σημεία πώλησης για τη διάθεση του προϊόντος της επιχείρησης» (Παπαβασιλείου και Μπάλτας, 2003). Η επιλεκτική διανομή χρησιμοποιεί περισσότερα του ενός σημεία πώλησης, αλλά όχι όλων των δυνατών. Ή «χρησιμοποιεί περισσότερων του ενός αλλά όχι όλων των μεσαζόντων, οι οποίοι είναι πρόθυμοι να πουλάνε ένα συγκεκριμένο προϊόν» (Kotler και Keller, 2006). Η αποκλειστική διανομή πραγματοποιείται όταν το προϊόν διατίθεται από μία πηγή.
Και οι τρεις επιλογές νοούνται σε κάποιο συγκεκριμένο γεωγραφικό χώρο. «Στην αποκλειστική διανομή μόνο μία εταιρεία έχει το δικαίωμα να πουλά, σε κάποια συγκεκριμένη περιοχή, το προϊόν» (Strecker, Reichert και Pottebaum, 1976). To ίδιο συμβαίνει και στην επιλεκτική ή εντατική διανομή, όπου το προϊόν ή τα προϊόντα διανέμονται σε συγκεκριμένες περιοχές. Αυτό σημαίνει πως μία εταιρεία που εφαρμόζει αποκλειστική διανομή μπορεί να συνεργάζεται σε τρεις διαφορετικές περιοχές με τρεις διαφορετικούς ενδιάμεσους. Έναν για κάθε περιοχή.
Ή εταιρεία που εφαρμόζει επιλεκτική διανομή μπορεί να έχει διαφορετικούς μεσάζοντες σε κάθε περιοχή.
Όπως στην περιοχή της αμεσότητας έτσι και στην περίπτωση της επιλεκτικότητας μπορεί η επιχείρηση να κάνει συνδυασμούς αποφάσεων. Για ένα προϊόν π.χ. να εφαρμόσει εντατική διανομή και για ένα άλλο επιλεκτική. Για το ίδιο προϊόν σε μία περιοχή να εφαρμόσει επιλεκτική διανομή και σε άλλη αποκλειστική.
Ποιος κάνει τη φυσική διανομή
-Η σημαντικότερη όμως απόφαση σχετικά με τη φυσική διανομή που πρέπει να λάβει η επιχείρηση είναι το κατά πόσο είναι να πραγματοποιεί τις λειτουργίες της φυσικής διανομής η ίδια ή είναι να τις αναθέσει αλλού.
-Ο χονδρέμπορος είναι αυτός ο οποίος μπορεί ελεύθερα να διαχειρίζεται πολλά προϊόντα διαφόρων επιχειρήσεων. «Αγοράζει από τους παραγωγούς σε μεγάλες ποσότητες και πωλεί επίσης σε μεγάλες ποσότητες στους μικρέμπορους»
-«Το λιανικό εμπόριο αποβλέπει στην αγορά εμπορευμάτων και στην πώλησή τους σε μικρές ποσότητες, στην κατάσταση όπου βρίσκονται. Η πώληση η οποία γίνεται σε μικρές ποσότητες και με πολυάριθμες επιμέρους πράξεις απαιτεί μια ιδιαίτερη τεχνική, όπως ειδική πολιτική τιμών, εξασφάλιση της άνεσης των πελατών, πολυτελείς και σύγχρονες εγκαταστάσεις, εκπαίδευση των πωλητών κ.λπ.».
-Ενώ το 1952 στις Η.Π.Α., όπως αναφέρει η Εθνική Ένωση Καναλιών Τροφίμων και Προοδευτικός Παντοπώλης, τα σούπερ μάρκετ κατείχαν το 39% των πωλήσεων στα είδη παντοπωλείου, το 1969 το ποσοστό αυτό έφτασε το 76%.
Τέσσερις βασικές αποφάσεις για τη διαχείριση
Οι αποφάσεις φυσικής διανομής αφορούν τους πρακτικούς τρόπους εφαρμογής των αποφάσεων για τα Κανάλια Διανομής. Εδώ οι επιχειρήσεις αποφασίζουν τους τρόπους υλοποίησης των στρατηγικών αποφάσεων διανομής. «Τέσσερις είναι οι βασικές αποφάσεις που πρέπει να ληφθούν σχετικά με τη διαχειριστική υποστήριξη: (1) Πώς θα πρέπει να γίνεται ο χειρισμός των παραγγελιών (διεκπεραίωση παραγγελιών); (2) Πού θα πρέπει να βρίσκονται τα αποθέματα (αποθήκευση); (3) Πόσο απόθεμα πρέπει να διατηρείται (αποθέματα); (4) Πώς θα πρέπει να γίνεται η αποστολή των αγαθών (μεταφορά);» (Kotler και Keller, 2006).
Από το 330ο φύλλο της εφημερίδας Agrenda
