Οι χαµηλές τιµές του 2025 στο σιτάρι φαίνεται πως αφήνουν το στίγµα τους στον εγχώριο καλλιεργητικό χάρτη, µε µία µικρή αλλά αισθητή υποχώρηση της τάξης του 8 µε 10% γενικά, η οποία όµως αποτυπώνεται µε πολύ πιο αισθητές µεταβολές σε περιφερειακό και τοπικό επίπεδο. Το σιτάρι φαίνεται πως κάνει χώρο για βαµβάκι την άνοιξη στα καλά χωράφια της Βόρειας Ελλάδας, ενώ σε περιοχές της Λάρισας όπως Πλατύκαµπος και Φάρσαλα, η αύξηση εκτάσεων µε σιτάρι ίσως ξεπεράσει το 30%, κάτι όµως που για παράδειγµα δεν παρατηρείται στην Καρδίτσα, όπου εντοπίζεται µικρή µείωση. Νοτιότερα, προς Βοιωτία και Φθιώτιδα, το σιτάρι παρουσιάζει επίσης µία κάµψη, ίσως κοντά στο 15% – 20%, δίχως όµως κάτι άλλο να παίρνει τη θέση του. Το φαινόµενο της ακαλλιέργειας ως επιλογή λέγεται πως θα συνεχιστεί και φέτος µε αρκετά µεγαλύτερη ένταση.
Πιο απλά, στη Θεσσαλία συνολικά φαίνεται πως έχει µπει περισσότερο σκληρό σιτάρι και παρόµοιες εκτάσεις µε κριθάρι, ενώ στη Βόρεια Ελλάδα (Έβρος, Ηµαθία, Πέλλα, κ.λπ.) µερίδα κόσµου µε καλά και ιδιόκτητα χωράφια ετοιµάζεται να καρπωθεί την διαφαινόµενη φυγή κόσµου από το βαµβάκι στα κεντρικά της χώρας. Στο κριθάρι τώρα τα … σπόρια είναι µετρηµένα και όπως φαίνεται τα στρέµµατα πάνω κάτω θα µείνουν ίδια. Άλλωστε σε γενικές γραµµές φέτος οι ζωοτροφές αντιστάθηκαν καλύτερα τις πιέσεις σε σχέση µε το σιτάρι εν µέσω χαµηλών πτήσεων στα αροτραία διεθνώς.
Ξεφυλλίστε σε υψηλή ανάλυση την εβδομαδιαία Agrenda
Αρκετή ρίγανη και ελαιοκράµβη καλλιεργούν φέτος στη Λάρισα
Με αφορµή την σαφώς αρνητική πορεία που ακολουθούν οι τιµές στα βασικά δηµητριακά του κάµπου αλλά και τα 35 χωραφίσια λεπτά στο βαµβάκι, µερίδα παραγωγών αποφασίζει φέτος να δώσει ευκαιριακά ψήφο εµπιστοσύνης σε πιο πρωτότυπες καλλιεργητικές επιλογές, όπως η ελαιοκράµβη, η κινόα και η ρίγανη. Όπως µεταφέρει στην Agrenda ο πρόεδρος του συνεταιρισµού ΘΕΣΓΗ, Παναγιώτης Καλφούντζος, «φέτος εκτιµάται για παράδειγµα πως από τα 30.000 στρέµµατα ρίγανης, η ευρύτερη περιοχή θα πάει στα 50.000, µία ονοµαστική αύξηση της τάξης του 35%». Όπως έχει καταγράψει στο παρελθόν η Agrenda, ένας από τους βασικούς λόγους της δυναµικής εισόδου της ρίγανης στις εναλλακτικές καλλιέργειες είναι το ιδιαίτερα χαµηλό κόστος της. Ουσιαστικά, το µεγαλύτερο κόστος καταγράφεται κατά τη φύτευσή της, που εκτιµάται στα 200 ευρώ ανά στρέµµα. Πρόκειται για µια πολυετή καλλιέργεια, µε παραγωγική διάρκεια τουλάχιστον πέντε ετών, προσφέροντας σταθερό εισόδημα µε συµβολαιακή πάνω από 1,50 ευρώ το κιλό.
Αγώνας δρόμου για να φαγωθούν τα πολλά κιλά στο σκληρό
Όσον αφορά το σκληρό, στο κρίσιµο πεδίο των τιµών, σηµαντικές αναταράξεις δεν αναµένονται το επόµενο διάστηµα µέχρι και τον Μάρτιο. Η παγκόσµια παραγωγή έχει «κλειδώσει», η Βόρεια Αφρική ενεργοποιείται σιγά σιγά και αγοράζει πρώτη ύλη ενώ η ευρωπαϊκή αγορά απορροφά µε όση λαιµαργία µπορεί τα (πολύ) περισσότερα κιλά που στέλνει ο Καναδάς, ο οποίος όµως υπολείπεται ακόµη 10% του αναγκαίου ρυθµού εξαγωγών ώστε να κλείσει τη χρονιά µε χαµηλά αποθέµατα.
Αν λάβει κανείς υπόψιν τη µεγάλη παραγωγή 7,1 εκατ. τόνων που εµπορεύεται η Βόρεια Αµερική, το 10% του τονάζ αναλογεί σε 600.000 µε 700.000 τόνους περίσσευµα, ποσότητα διόλου αµελητέα που µπορεί να κοστίσει 10 – 20 ευρώ ο τόνος για τις ευρωπαϊκές τιµές το ερχόµενο φθινόπωρο αν δεν «φαγωθεί» εγκαίρως.
Τουλάχιστον, η Τουρκία λειτουργεί και για φέτος (2025-2026) ως καθαρός εισαγωγέας και θα µπορούσε να απορροφήσει επιπλέον µερικές εκατοντάδες χιλιάδες τόνους σκληρό … εκτός βέβαια αν επιλέξει απλώς να προσµίξει µεγαλύτερη αναλογία µαλακού στα ζυµαρικά µε τα οποία τροφοδοτεί τη Μέση Ανατολή.
Ενισχύεται το Βαλκανικό τόξο παραγωγής σιτηρών
Σε καινούριο παράγοντα διαµόρφωσης των τιµών σκληρού σίτου εξελίσσεται το γεωγραφικό τόξο που αρχίζει από τη Βουλγαρία, διαπερνά τα νότια της Ρουµανίας, συνεχίζει στην Ουγγαρία και ολοκληρώνεται στη Σλοβακία. Οι παραπάνω χώρες εδώ και αρκετά χρόνια έχουν µια αξιοπρεπή παραγωγή, η οποία ωστόσο τον τελευταίο καιρό ενισχύεται ποσοτικά. Άνθρωποι µε γνώση της αγοράς τοποθετούν την παραγωγή των παραπάνω χωρών αθροιστικά σε κάτι λιγότερο από 1.000.0000 τόνους, ποσότητα που «πέφτει» στην αγορά αµέσως µετά το πέρας της συγκοµιδής στην Ελλάδα και σε ανταγωνιστικές τιµές (επί αυτοκινήτου), ιδιαίτερα για τα εµπορικά κέντρα της Βόρειας Ιταλίας. Λέγεται πως φέτος η παραγωγή του Βαλκανικού τόξου µπορεί να ξεπεράσει τους 1 εκατ. τόνους.
Στον αντίποδα, η «φθηνή» Ισπανία δεν γνώρισε αύξηση στις καλλιεργήσιµες εκτάσεις. Σύµφωνα µε τα στοιχεία της Coceral για το ∆εκέµβριο 2025, οι 650.000 τόνοι της Ισπανίας για το περασµένο έτος αναµένεται να διατηρηθούν και το τρέχον έτος. Σε κάθε περίπτωση, καλύτερη εικόνα για το απόλυτο µέγεθος της ευρωπαϊκής παραγωγής θα σχηµατιστεί από τις 15 Μαρτίου.
