Άργησαν λίγο αλλά το κατάλαβαν απ’ ότι φαίνεται οι ιθύνοντες της κυβέρνησης ότι για τη θεαµατική αύξηση των κρουσµάτων ευλογιάς των προβάτων, το περασµένο καλοκαίρι, έφταιξε πρώτα απ’ όλα η ελεύθερη εισαγωγή και διακίνηση ζώντων ζώων την περίοδο του Πάσχα.
Έπρεπε να φθάσουν τα µηνύµατα στον ίδιο τον πρωθυπουργό και µάλιστα µε άµεσο τρόπο, από τους ίδιους τους αγρότες, για να ασχοληθεί η κυβέρνηση αποφασιστικά µε τα θέµατα του αγροτικού χώρου.
Μπλόκα ήταν και εγκαταλείφθηκαν. Κάποια στιγµή, θα γινόταν κι αυτό. Ποτέ, κανένα µπλόκο δεν έµεινε για πάντα. Κάποιοι απορούν ακόµα, γιατί, αυτή τη φορά, φάνηκαν τόσο διαλλακτικοί.
Υπάρχουν δύο τρόποι για να κυβερνάει ένας ηγέτης µια χώρα. Ο ένας είναι να ενώνει και ο άλλος να διχάζει.
Τώρα είναι η ώρα του συµβιβασµού. Μετά από 40 µέρες στα µπλόκα, το µήνυµα των αγροτών έχει περάσει σε όλο το φάσµα της δηµόσιας ζωής και ανεξάρτητα από τον τρόπο µε τον οποίο ανταποκρίνεται ή όχι η κυβέρνηση και το πολιτικό σύστηµα εν γένει, µάλλον πλησιάζει η στιγµή κατά την οποία θα πρέπει να αναζητηθεί ένας έντιµος συµβιβασµός ή τελοσπάντων µια ασφαλής έξοδος διαφυγής.
Oι ευχές όλων µας για καλή χρονιά στον κόσµο της αγροτικής παραγωγής είναι δεδοµένες, όµως, για να υπάρξει καλή χρονιά ή µάλλον για να βελτιωθούν οι συνθήκες για τους αγρότες στη διάρκεια της νέας χρονιάς, θα πρέπει να γίνουν πολλά απ’ όλους, µηδέ βεβαίως και των ίδιων των αγροτών εξαιρουµένων.
Ας πούµε ότι δεν φταίει η κυβέρνηση και φταίνε µόνο οι αγρότες. Ποια είναι η πραγµατική εικόνα της ελληνικής γεωργίας και κτηνοτροφίας σήµερα;
Mε όλα να γίνονται στο περίπου, η χώρα υπάρχει από τύχη. Πώς αλλιώς να σχολιάσει κανείς τα όσα συµβαίνουν το τελευταίο διάστηµα µε τις πληρωµές των κοινοτικών ενισχύσεων; Η όλη διαχείριση της κατάστασης δείχνει καθαρά τον τρόπο µε τον οποίο διοικείται η Ελλάδα σήµερα. Το ότι οι αγρότες βρίσκονται στους δρόµους, µέρες των γιορτών, είναι το λιγότερο που µπορεί να συµβεί, ως απάντηση στα όσα αδιανόητα συµβαίνουν αυτό τον καιρό εις βάρος τους.
Τελικά, αν πούµε ότι µε τις πληρωµές πήγαν όλα µα όλα λάθος, θα είναι λίγο. Μετά από 6 µήνες µπρος πίσω και πήγαινε έλα, ήρθε µια πίστωση προκαταβολής βασικής ενίσχυσης, σκέτη ψυχρολουσία!
Oι προσπάθειες των τελευταίων ηµερών στα θέµατα των πληρωµών, χωρίς αµφιβολία είναι φιλότιµες.
Άργησαν πολύ να καταλάβουν οι κυβερνώντες το κακό που γίνεται στον αγροτικό χώρο ως αποτέλεσµα της απόλυτης κατάρρευσης του συστήµατος πληρωµών από τον ΟΠΕΚΕΠΕ, και όπως φαίνεται τις τελευταίες µέρες γίνεται µεγάλη προσπάθεια να ξαναµπούν σε δρόµο οι πιστώσεις των κοινοτικών ενισχύσεων, παλιών και νέων. Έχω, πάντως, την αίσθηση ότι το κακό που έχει ήδη γίνει, δύσκολα θα διορθωθεί.
Αρκεί να διαβάσει κανείς προσεκτικά τα πρόσωπα των αυθεντικών κτηνοτρόφων που συγκεντρώθηκαν πριν από λίγες µέρες έξω από το υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης και θα καταλάβει το αδιέξοδο στο οποίο τους έχουν οδηγήσει οι κυβερνητικές πολιτικές και οι πρακτικές της συµµορίας του ΟΣ∆Ε.
Καλό είναι να στέλνεις τη µπάλα στην κερκίδα και να νοµίζεις ότι θα αποφύγεις έτσι το γκολ, έρχεται όµως η στιγµή που οι αδυναµίες στην άµυνα γίνονται φανερές, ο αντίπαλος το καταλαβαίνει και τότε τα γκολ πέφτουν βροχή.
Ο Νοέµβριος θα κρίνει πολλά σε ό,τι αφορά τον αγροτικό χώρο, ωστόσο, λαµβανοµένου υπόψη πώς πήγε ο Οκτώβριος, οι προσδοκίες… ψαλιδίζονται.
Όταν η επικοινωνία γίνεται φάρµακο… δια πάσαν νόσον, τότε το αποτέλεσµα είναι αυτό το οποίο βιώνουν σήµερα οι αγρότες και όλοι όσοι εµπλέκονται µε τα θέµατα της αγροτικής παραγωγής.
Μετά την άγονη παρέλευση και της 16ης Οκτωβρίου, ως µιας ακόµη κρίσιµης καταληκτικής ηµεροµηνίας για τις πληρωµές των κοινοτικών ενισχύσεων, τα πράγµατα στον αγροτικό τοµέα οδηγούνται σε έναν δρόµο που δεν έχει επιστροφή. Χάθηκαν και χάνονται χρήµατα, κατέρρευσαν και χρεοκοπούν αγροτικές εκµεταλλεύσεις, απειλούνται µεγάλες εταιρείες υποστήριξης του αγροτικού χώρου, διαλύεται ο παραγωγικός ιστός και σε λίγο το πρόβληµα θα γίνει αισθητό τόσο στη µεταποίηση όσο και στην κατανάλωση (περαιτέρω άνοδος στις τιµές των τροφίµων).
Τα τελευταία 24ωρα κάτι δείχνει να κινείται. Φαίνεται πως µετά από µήνες απάθειας, κάποιοι στην κυβέρνηση αρχίζουν να αντιλαµβάνονται το κακό που πάει να γίνει στον αγροτικό χώρο.
Το σπασµένο βιολί του κόσµου ακόµα ουρλιάζει Στα νωπά σπαρµένα χωράφια η µέρα χαράζει Φαντάροι χορεύουν τις νύχτες σε άδειες ταβέρνες ∆ελφίνια στο πέλαγο µόνα, νεράκι στις στέρνες Νησιά ταξιδεύουν στον ήλιο, κανείς δε µιλάει Την Άνοιξη όλοι προσµένουν Κι αυτή προσπερνάει
