Με τη χρήση αυτού του ιστότοπου, αποδέχεστε την χρήση των cookies. Διαβάστε περισσότερα για τα cookies εδώ.
ΑΠΟΔΟΧΗ
BACK TO
TOP
Γνώμες

Το αγροτικό πρόβληµα µε αφορµή τα 200 χρόνια

Με τη σύσταση του ελληνικού κράτους δεν υπήρξαν σηµαντικές αλλαγές στο γαιοκτητικό σύστηµα της τότε Ελλάδας (Πελοπόννησος και Στερεά Ελλάδα). Οι έγγειες σχέσεις ήταν:

panagos_2_8

Γιάννης Πανάγος

185
0

α. εθνικές γαίες ή εθνικά κτήµατα,

β. µεγάλες ιδιοκτησίες (τσιφλίκια)

γ. εκκλησιαστικά κτήµατα (πρώην βακούφια).

Το κυρίαρχο αίτηµα του αγροτικού πληθυσµού του νεοσύστατου ελληνικού κράτους, ήταν η διανοµή της γης. Ο νόµος της 7ης Μαΐου του 1822 καθόριζε αµοιβή σε κάθε στρατιώτη ένα στρέµµα γης για κάθε µήνα υπηρεσίας του. Η υπόσχεση αυτή επανήλθε λίγα χρόνια αργότερα, όταν η επανάσταση κινδύνευε από τον Ιµπραήµ και διατυπώθηκε µε το ψήφισµα της 5ης Μαΐου 1827.
Η Εθνοσυνέλευση όµως της Επιδαύρου του 1822 ανακήρυξε τα εγκαταλειµµένα από τους Τούρκους κτήµατα «εθνικά». Ήταν ένας τρόπος παράκαµψης των πιέσεων, τόσο από τους αστούς γαιοκτήµονες, οι οποίοι ήθελαν να τα οικειοποιηθούν όσο και από το λαό, προκειµένου να µοιραστούν στους ακτήµονες.

Αυτή η εξέλιξη στην ουσία παραµέριζε τους αγροτικούς πληθυσµούς, δηλαδή τους καλλιεργητές, από την απόκτηση γης. Ίσως γιατί η πολιτική ηγεσία αναζητούσε τρόπους για την αύξηση των δηµόσιων εσόδων, την αποζηµίωση των ξένων στρατιωτικών τµηµάτων και την εξασφάλιση δανείων από το εξωτερικό µε υποθήκευση της γης.

Την επαύριο της Επανάστασης, το ελληνικό κράτος κατείχε το 35% της γεωργικής γης. Τις γαίες αυτές ενοικίαζε στους καλλιεργητές, από τους οποίους αξίωνε το 10% της παραγωγής (δεκάτη), την κυριότερη µορφή αγροτικής φορολογίας, η οποία ίσχυε και επί Τουρκοκρατίας. Επιπρόσθετα όµως επέβαλε και νέο φόρο 15% επί του ακαθάριστου προϊόντος, ως ενοίκιο από τον καλλιεργητή.
Έτσι λοιπόν, οι αγρότες την εποµένη της ανεξαρτησίας βρέθηκαν σε δύσκολη οικονοµική κατάσταση, αφού ήταν υποχρεωµένοι να καταβάλουν το 25% του προϊόντος τους και συµπιέζονταν ιδιαίτερα, τόσο από το ίδιο το κράτος όσο και από τους υπαλλήλους του, οι οποίοι αναλάµβαναν να συγκεντρώσουν τους φόρους. Αυτό είναι το λεγόµενο «αγροτικό πρόβληµα».

*Εκδότης-Διευθυντής εφημερίδα Agrenda  

Σχόλια (0)
Προσθήκη σχολίου
ΤΟ ΔΙΚΟ ΣΑΣ ΣΧΟΛΙΟ
Σχόλιο*
χαρακτήρες απομένουν
* υποχρεωτικά πεδία

News Wire

Πληρωμές Προγράμματα Προϊόντα Τεχνολογία