Ο λόγος για τα ζαχαρότευτλα που εγκαταλείφθηκαν µετά την «πώληση» της ποσόστωσης παραγωγής που διέθετε η χώρα µας σε συµφωνία µε τις κοινοτικές αρχές.
Ολόκληρο το ρεπορτάζ στην Agrenda που κυκλοφορεί:
Πρόκειται για µια καλλιέργεια η οποία, από το 1963, όταν θεµελιώθηκε το πρώτο εργοστάσια της Ελληνικής Βιοµηχανίας Ζάχαρης, αποτέλεσε κινητήριο µοχλό ανάπτυξης στις µεγάλες πεδιάδες και τις κατ’ εξοχήν αγροτικές ζώνες της χώρας µας.
Με πέντε µεγάλα εργοστάσια, µε µοντέλο συµβολαιακής λειτουργίας, µε συνεχή έρευνα πάνω στις ποικιλίες σπόρων και µε απόλυτη καθοδήγηση και τεχνική υποστήριξη των παραγωγών ως προς την άσκηση της καλλιεργητικής φροντίδας, η καλλιέργεια των ζαχαρότευτλων αποτέλεσε για πολλά χρόνια λαµπρό παράδειγµα αγροτικής ανάπτυξης και αναζήτησης της υπεραξίας στον κλάδο της αγροτικής παραγωγής.
Σηµειωτέον ότι η ΕΒΖ ήταν η µόνη βιοµηχανία που τιµολογούσε το προϊόν που παρέδιδαν οι παραγωγοί µε αυστηρά κριτήρια ποιότητας και ανάλογες διαβαθµίσεις, ενισχύοντας έτσι την ανταγωνιστικότητα της εγχώριας παραγωγής σε διεθνές επίπεδο. Ταυτόχρονα, τα παράγωγα των ζαχαρότευτλων αποτελούσαν για χρόνια υψηλής θρεπτικής αξίας ζωοτροφή, ενισχύοντας ανάλογα και την εγχώρια κτηνοτροφία.
Βεβαίως, η επικράτηση του κοµµατισµού στη διοίκηση της βιοµηχανίας και η βαθιά κρατική αντίληψη στα χρόνια της σοσιαλδηµοκρατίας, διευκόλυναν τη σπατάλη και την παρακµή. Έδωσαν έτσι το δικαίωµα στους ευκαιριακούς υποστηρικτές του νεοφιλελευθερισµού να «ξηλώσουν» µέσα σε µια νύχτα όσα µε κόπο και θυσίες χτίστηκε κατά το δεύτερο µισό του προηγούµενου αιώνα.
Σήµερα, οι επιλογές στις µεγάλες καλλιέργειες δεν είναι πολλές και το σηµαντικότερο, καµία εξ αυτών δεν µπορεί να υποστηρίξει δυναµικά τον δρόµο της υπεραξίας. Το ελληνικό βαµβάκι δεν κατάφερε ούτε κάθετη δοµή να δηµιουργήσει, ούτε στις premium αγορές να βρει θέση για τη διάθεση της πρώτης ύλης. Το καλαµπόκι πιέζεται συχνά από τις εισαγωγές, η βιοµηχανική ντοµάτα παραµένει µια καλλιέργεια εκτεθειµένη σε πολλούς κινδύνους.
Στα σιτηρά τα περιθώρια είναι... κουκιά µετρηµένα, στο ρύζι άρχισαν πάλι οι πιέσεις των διεθνών τιµών, στα ψυχανθή οι δυνατότητες είναι πεπερασµένες. Η αναδιάρθρωση της ελληνικής γεωργίας όφειλε να έχει γίνει χθες, όµως η αναβλητικότητα οδηγεί κάθε φορά την αγροτική δραστηριότητα σε νέα αδιέξοδα.
