Για να φτάσει σε αυτό το συμπέρασμα το SEGES προέβη σε ανάλυση δεδομένων από τις ζωοτροφές που χρησιμοποίησαν κτηνοτρόφοι που είδαν τα κοπάδια τους να αντιμετωπίζουν προβλήματα και που συμπλήρωσαν το σχετικό ερωτηματολόγιο της εταιρείας. Στην έρευνα συμμετείχαν 200 μεγάλες κτηνοτροφικές μονάδες που τόνισαν ότι δεν προέβησαν σε αλλαγές στις μερίδες τάιζαν τα κοπάδια τους από όταν ξεκίνησαν να χρησιμοποιούν Bovaer.
Κατά το SEGES οι αυξημένες ποσότητες θείου οφείλονται στη χρήση προϊόντων ελαιοκράμβης ως πηγή πρωτεΐνης. Η ανάλυση έδειξε ότι η περιεκτικότητα θείου των ζωοτροφών στις 200 αυτές μονάδες ανερχόταν σε 2,62 γρ./κιλό ξηράς ύλης σε σχέση με τα 2,48 γρ./κιλό σε ελεγχόμενες εκμεταλλεύσεις.
Σύμφωνα με τον επίκουρο καθηγητή διατροφής ζώων στο πανεπιστήμιο Wageningen UR, Jan Dijkstra η διαφορά αυτή μπορεί να ακούγεται μικρή, αλλά ο αντίκτυπος της εξαρτάται από την ομοιομορφία της μερίδας. «Αν μια αγελάδα μεγάλης παραγωγικότητας λάβει μεγάλη ποσότητα μέσα από προϊόντα ελαιοκράμβης, τότε βγάζει νόημα ότι θα αντιμετωπίσει προβλήματα νωρίτερα από μια χαμηλότερης περιεκτικότητας» τονίζει ο Dijkstra.
Ωστόσο, ο Dijkstra επισημαίνει ένα κρίσιμο στοιχείο που λείπει από την ανάλυση: «Δεν εξέτασαν την πραγματική περιεκτικότητα σε θείο της τροφής, αλλά χρησιμοποίησαν τυποποιημένες τιμές για τα συστατικά της τροφής μέσω του συστήματος Norfor. Ωστόσο, δεδομένης της αριθμητικής αύξησης, δεν αποκλείω εντελώς το ενδεχόμενο να υπάρχει ακόμα επίδραση από το Bovaer».
Κατά το SEGES αν η ελαιοκράμβη αποτελεί βασική πηγή πρωτεΐνης τότε το προϊόν μπορεί να παρέχει περίπου το 50-60% της περιεκτικότητας Θείου της ζωοτροφής. Σε μερίδες με μεγάλη περιεκτικότητα αραβοσίτου το ποσοστό αυτό μπορεί να ανέβει στο 70%.
Το Bovaer αναστέλλει την παραγωγή μεθανίου, ενώ ταυτόχρονα αυξάνεται η ποσότητα υδρογόνου που διατίθεται στον πρόλοβο. Σε συνδυασμό με την υψηλότερη περιεκτικότητα σε Θείο, αυτό μπορεί να οδηγήσει στο σχηματισμό υδρόθειου (H₂S). Σύμφωνα με τον Dijkstra, το υδρόθειο είναι γνωστό ότι οδηγεί σε μείωση της δραστηριότητας της μηρυκαστικής λειτουργίας. Επομένως, ως ανώτατο όριο εφαρμόζεται μέγιστη ποσότητα 3-4 g θείου ανά kg ξηράς ύλης
