του Clive Crook*
Είναι το µέλλον τους µια επιταχυνόµενη παρακµή - µια νέα «εποχή ταπείνωσης», όπως υποστηρίζει ο συνάδελφός µου Adrian Wooldridge; Ή µήπως τα πρόσφατα γεγονότα θα οδηγήσουν σε µια ριζική και αναγκαία εδώ και καιρό- επανεκκίνηση; Τι όµως ακριβώς θα απαιτούσε µια επιτυχηµένη επανεκκίνηση; Για τα επόµενα χρόνια, η Ευρωπαϊκή Ένωση θα πρέπει να αντιµετωπίσει τον Ντόναλντ Τραµπ.[…].
Η άµεση αντιµετώπιση του Τραµπ γενικά θεωρείται ως µια επιλογή µεταξύ κατευνασµού και αντιποίνων. Η ιδέα ότι η Ευρώπη πρέπει να υιοθετήσει τη µία ή την άλλη στάση φαίνεται εύλογη, ωστόσο είναι λανθασµένη. Οι στρατηγικές του κατευνασµού και της αντιπαράθεσης βασίζονται στην ίδια εσφαλµένη αντίληψη ότι ο στόχος είναι να µετριαστεί η συµπεριφορά του Τραµπ. Κανένα από τα δύο δεν είναι πιθανό να πετύχει κάτι τέτοιο. […]
Θα µπορούσε η «ρήξη» του Τραµπ µε την παγκόσµια τάξη, όπως την αποκαλεί σωστά ο Κάρνεϊ, να επιβάλει µια επανεκκίνηση; Και, αν ναι, θα µπορούσε η επόµενη εποχή της Ευρώπης να είναι µια εποχή ανανέωσης και όχι ταπείνωσης; Οποιαδήποτε τέτοια ατζέντα θα απαιτούσε τρεις ριζικές καινοτοµίες. Πρώτον, η Ευρώπη θα πρέπει να δώσει προτεραιότητα στη συλλογική ασφάλεια. Αυτό δεν σηµαίνει απλώς να δαπανήσει πολύ περισσότερα για την άµυνα, αλλά απαιτεί και µια ρητή νέα ευρωπαϊκή συµµαχία για αµοιβαία προστασία. […]. ∆εύτερον, η ΕΕ θα πρέπει να διορθώσει λάθη οικονοµικής πολιτικής που «κρατούν» δεκαετίες. Το σχέδιο για αυτό έχει ήδη καταρτιστεί µε µεγάλη προσοχή στην Έκθεση Ντράγκι του 2024.[…] Τρίτον, και δυσκολότερο, η ΕΕ χρειάζεται µια πολιτισµική αναπροσαρµογή. Στη νέα παγκόσµια τάξη που ο Τραµπ απειλεί να αφήσει πίσω, είναι απαραίτητη µια ένωση που θα εστιάζει περισσότερο στη συλλογική ασφάλεια. Αυτό όµως δεν θα επιτευχθεί µε την κατάργηση της κυριαρχίας και της εθνικής ταυτότητας, στις οποίες οι πολίτες φαίνονται όλο και πιο προσκολληµένοι, µε την απλή επιδίωξη µιας «όλο και πιο στενής ένωσης». […]
Η ρήξη του Τραµπ επιβάλλει αλλαγή. Ούτε οι ενδιάµεσες εκλογές ούτε οι εκλογές του 2028 θα επαναφέρουν τα πράγµατα στην πρότερη µορφή τους. Για την Ευρώπη, η αργή αλλά σταθερή υποαπόδοση µπορεί να µην είναι πλέον επιλογή: οι επιλογές της είναι είτε η απόλυτη αποτυχία, είτε η ανανέωση.
*Αρθρογράφου Bloomberg
