Τoυ Adrian Wooldridge*
Η διαµάχη της Ευρώπης µε τον Ντόναλντ Τραµπ σχετικά µε το αν οι ΗΠΑ µπορούν να αγοράσουν µε τη βία τη Γροιλανδία από τη ∆ανία µπορεί να είναι σουρεαλιστική, αλλά ταιριάζει σε ένα ευρύτερο µοτίβο. Οι ΗΠΑ (ή η Κίνα) ενεργούν. Η Ευρώπη απαντά. Οι ΗΠΑ (ή η Κίνα) κινούνται αποφασιστικά. Η ΕΕ συζητά και διστάζει. […]. Από τον 15ο αιώνα και µετά, η Ευρώπη ήταν η κύρια δύναµη στην ιστορία της ανθρωπότητας - µερικές φορές για καλό (η Αναγέννηση και το φιλελεύθερο ιδεώδες), µερικές φορές για κακό (ο ναζισµός και ο κοµµουνισµός), αλλά πάντα µε συνέπειες που άλλαξαν τον κόσµο […]. Το 2005, ο Μαρκ Λέοναρντ συνόψισε την ευφορία που επικράτησε µετά τη δηµιουργία του ευρώ στο βιβλίο του «21ος: Ο αιώνας της Ευρώπης». Οι Ευρωπαίοι είναι πλέον σαφώς αποδέκτες της ιστορίας και όχι δηµιουργοί της. Ο πρωταγωνιστής των διεθνών υποθέσεων επί πέντε αιώνες έχει υποβαθµιστεί σε απλό θεατή, µια βασική κινητήρια δύναµη της ιστορικής αλλαγής που έχει πλέον µετατραπεί σε γλάστρα.[…].
Η πολιτική ηγεσία της Ευρώπης είναι είτε αδιάφορη (Φρίντριχ Μερτς) είτε εξαντληµένη (Μακρόν) είτε και τα δύο (Κιρ Στάρµερ). Η τελευταία ηγέτιδα που είχε οποιαδήποτε πιθανότητα να προωθήσει σηµαντικές µεταρρυθµίσεις, η Άνγκελα Μέρκελ, σπατάλησε τα 16 χρόνια της στην εξουσία ακολουθώντας µία από τις πιο λανθασµένες πολιτικές των τελευταίων δεκαετιών. Σήµερα η πολιτική είναι παραλυµένη: η Ευρωπαϊκή Επιτροπή στηρίζεται σε µια γραφειοκρατία- «ζόµπι», το κέντρο κατακερµατίζεται και η λαϊκιστική δεξιά κερδίζει έδαφος, µε τη γαλλική Εθνική Συσπείρωση να συγκεντρώνει περίπου 33% στις δηµοσκοπήσεις και την ακόµη πιο σκληροπυρηνική Εναλλακτική για τη Γερµανία να συγκεντρώνει 25%. Το µερίδιο της Ευρώπης στο παγκόσµιο ΑΕΠ έχει συρρικνωθεί από περισσότερο από 30% το 1995 σε λιγότερο από 20% σήµερα. […]
Ο ιστορικός A.J.P. Taylor είπε κάποτε ότι η Ευρώπη είχε δηµιουργήσει περισσότερη ιστορία από όση µπορούσε να καταναλώσει και, ως εκ τούτου, ήταν αναγκασµένη να την εξάγει στο εξωτερικό. Σήµερα, η Ευρώπη φαίνεται καταδικασµένη να δηµιουργεί λιγότερη ιστορία από όση µπορεί να καταναλώσει και να παρακολουθεί, αδρανής, καθώς πιο δυναµικές χώρες διαµορφώνουν το µέλλον.
*Αρθρογράφου Bloomberg
