Αρχίσαµε τα ίδια
Μπορεί η όπως – όπως διαχείριση της κατάστασης στον τοµέα των πληρωµών κοινοτικών ενισχύσεων, λίγο πριν βγει ο χρόνος, να έσωσε προσωρινά την παρτίδα και να απέτρεψε τις µαζικές χρεοκοπίες, ωστόσο, η φθορά στον τοµέα της αγροτικής παραγωγής µοιάζει αναπόφευκτη και µείωση των αποδόσεων θα πρέπει να θεωρείται βέβαιη. Κι όλα αυτά, σε µια χρονική στιγµή που η κερδοφορία των παραγωγικών µονάδων, ειδικά στις αροτραίες καλλιέργειες, κρίνεται οριακή.
Η νόσος είναι µεταδοτική
Είναι πάντως πρώτη φορά, που, µαζί µε τους αγρότες και η αγορά εισροών, µοιάζει να είναι πολύ ανήσυχη, γι’ αυτό και κινείται νωχελικά. Παρακολουθώντας στενά τους τρέχοντες λογαριασµούς µε το δίκτυο, οι εταιρείες εισροών, τσεκάρουν ξανά και ξανά τις συνεργασίες µε τα καταστήµατα αγροτικών εφοδίων, προβαίνοντας ήδη στο απαραίτητο ξεσκαρτάρισµα. Το που θα καταλήξει όλο αυτό θα εξαρτηθεί σε κάποιο βαθµό και από την πορεία των αγορών, ιδίως σε κρίσιµα προϊόντα όπως το βαµβάκι, το καλαµπόκι, το σκληρό σιτάρι και το ρύζι.
Επίπονη προσαρµογή
Αυτό που δεν έχουν καταλάβει πολλοί, είναι η επίσπευση της διαδικασία µιας «βίαιης προσαρµογής» που διέρχεται ο αγροτικός χώρος και η οποία δείχνει το δρόµο της εξόδου σε πολλές χιλιάδες αγροτικές εκµεταλλεύσεις. Οι συνθήκες υπό τις οποίες θα διακόψουν τη δραστηριότητά τους αυτές οι επιχειρήσεις, αναµένεται να αποδειχθεί καθοριστική, τόσο για τον κλάδο των εισροών (των µηχανηµάτων συµπεριλαµβανοµένων) όσο και για την επιτυχία της εν λόγω µετάβασης.
Αγωνία µε λαχτάρα
Με άλλα λόγια, η υπόθεση της ανασυγκρότησης της ελληνικής γεωργίας, για την οποία δεν υπήρξε η δέουσα προετοιµασία, δείχνει να εξελίσσεται µε πολύ πόνο και µε µεγάλες αγωνίες για όλους τους συντελεστές του κλάδου. Σχεδόν 15 χρόνια µετά τη µεγάλη οικονοµική κρίση που βίωσε ο τόπος, τώρα φαίνεται να είναι η σειρά των αγροτών να ζήσουν το δικό τους δράµα προσαρµογής στα νέα δεδοµένα.
Κορτιζόλη
«Στη διάρκεια της οικονοµικής κρίσης στην Ελλάδα, όταν εξέτασαν τα επίπεδα της ορµόνης του στρες στους νέους Έλληνες, ήταν πολύ υψηλότερα από τα επίπεδα της ορµόνης του στρες σε ανθρώπους άλλων χωρών. Αυτό σήµαινε ότι το στρες µέσα στο άτοµο δεν ήταν ένα ατοµικό φαινόµενο. Ήταν ένα κοινωνικό φαινόµενο, που προκλήθηκε από την ανασφάλεια και το άγχος», επισηµαίνει ο Γκαµπόρ Ματέ, γιατρός, συγγραφέας και διεθνώς αναγνωρισµένος στοχαστής γύρω από το τραύµα, τον εθισµό και την ψυχική υγεία.
Χάθηκε η θετική σκέψη
Ο ίδιος τονίζει µε συνέντευξή του στην Καθηµερινή, ότι χρόνο µε το χρόνο οι άνθρωποι δείχνουν να χάνουν την ικανότητα της συνθετικής σκέψης. ∆εν ακούµε τον άλλον. Γινόµαστε όλο και πιο συναισθηµατικά αντιδραστικοί. Και αυτό ακριβώς συµβαίνει σήµερα σε όλο τον κόσµο, τονίζει ο Γκαµπόρ Ματέ.
