Παρότι, η κοινωνία διαπιστώνει το δίκαιο των αιτηµάτων επιβίωσης τους αγροτικού κόσµου, αναγνωρίζοντας µέσα από το καλάθι του σούπερ µάρκετ την τεράστια ψαλίδα στις τιµές παραγωγού από το ράφι, για µία ακόµη φορά επιχειρήθηκε στρατηγικά να εκφυλιστεί το αγροτικό µέτωπο. Σε αυτό βοήθησε, η πολυήµερη παραµονή στις εθνικές οδούς, οι «πρόθυµοι» του διαλόγου, οι ατζέντες τους και τα πάσης φύσεως τρολ.
Το θέµα είναι όπως λέει και ο πολύπειρος Μάρκου της ΚΕΟΣΟΕ, ότι τα τρακτέρ θα φύγουν, όµως τα προβλήµατα θα µείνουν. Κι αυτό γιατί, κανείς δεν ακούει εδώ και δεκαετίες τους αγρότες που παλεύουν τα υψηλά κόστη και την ανερµάτιστη επιδοµατική αγροτική πολιτική. Το γεγονός ότι, µέχρι σήµερα δεν υπάρχει εθνική στρατηγική για τον αγροτικό τοµέα καταδεικνύει τη σηµασία που δίνεται για τη βιωσιµότητά του, αφού οι παροχές διαχρονικά δίνονται µε βασικό παρανοµαστή, την αποφυγή πολιτικού κόστους.
Εξάλλου, και η συµφωνία Mercosur, η οποία βαίνει αρνητική ως προς το αγροτικό της σκέλος, την ώρα που µειώνει και τον αγροτικό προϋπολογισµό της νέας ΚΑΠ, δείχνει ότι η γεωργία είναι µόνο στα… λόγια κρίσιµος πυλώνας για την επισιτιστική επάρκεια.
Ενδεικτική είναι αναφορά της επιδραστικής δεξαµενής σκέψης της ΕΕ Farm Europe ότι η Γηραιά Ήπειρος «σε µια εποχή που η ευρωπαϊκή κυριαρχία είναι ένα κεντρικό θέµα που επαναλαµβάνεται ad nauseam (κατ’επανάληψη) από τους ευρωπαϊκούς και εθνικούς πολιτικούς κύκλους, αυτή η κυριαρχία εξαρτάται πρώτα και κύρια από την ικανότητά µας να αυξήσουµε την αγροτική µας παραγωγή προκειµένου να καλύψουµε τις ανάγκες µας σε επισιτιστική ασφάλεια, την ικανότητά µας να προµηθεύσουµε τους εισαγωγείς εταίρους µας και τη βεβαιότητά µας ότι µπορούµε να οικοδοµήσουµε ένα αυτόνοµο θεµέλιο για την αναδυόµενη βιοοικονοµία µας. Η ειλικρίνεια της χρήσης της από ορισµένους µένει να φανεί, εκτός αν αποτελεί σύµπτωµα µιας Ευρώπης χωρίς οικονοµική πυξίδα, που διαπραγµατεύεται συµφωνίες, µέτρα και αντίµετρα ανάλογα µε συγκεκριµένα συµφέροντα, χωρίς στρατηγική». αναφέρει.
