Εν τω µεταξύ στην Ελλάδα, οι εισαγωγές αυγών που γίνονται τα τελευταία χρόνια, επηρεάζουν σε ένα µικρό βαθµό την προσφορά, δεν οδηγούν ωστόσο σε µείωση της τιµής παραγωγού, καθώς οι τιµές µε τις οποίες φθάνουν, έστω και από τις χώρες της Βαλκανικής, δεν υπολείπονται των αντίστοιχων µε τις οποίες διαθέτουν το προϊόν οι ντόπιοι παραγωγοί. Ενδεχοµένως µάλιστα, να συγκρατούν τις τιµές στην πάνω πλευρά της καµπύλης αξίας.
Αυτό που ανησυχεί πάντως µια µερίδα µικροµεσαίων πτηνοτροφικών µονάδων στην Ελλάδα, σύµφωνα µε τον Γιώργο Τσολιάκο από τα Μέγαρα, είναι το ενδεχόµενο υποκατάστασης σε έναν µεγαλύτερο βαθµό της ντόπιας παραγωγής από εισαγόµενα αυγά, λόγω της ευκολίας που προσφέρουν οι µεγάλοι παραγωγοί του εξωτερικού στην κάλυψη των αναγκών των αλυσίδων λιανικής µε ποσότητες και στην κατάλληλη συσκευασία.
Είναι φορές που οι µεγάλοι παραγωγοί ή τα δίκτυα διακίνησης των αυγών στην εσωτερική αγορά δεν είναι σε θέση να καλύψουν την αυξηµένη ζήτηση των αλυσίδων λιανικής, ενώ γίνεται δύσκολη η κάλυψη αυτής µε παρτίδες από µικρότερους παραγωγούς.
Οι μονάδες παλεύουν με τις δεσμεύσεις για το περιβάλλον
Ένα θέµα που αντιµετωπίζουν συνήθως οι περισσότερες από τις ντόπιες πτηνοτροφικές µονάδες παραγωγής αυγών στην προσπάθειά τους να µεγαλώσουν και να οργανωθούν σε σύγχρονες βάσεις, ανεξαρτήτως αν είναι βιοµηχανικής µορφής ή µε κότες ελευθέρας βοσκής, έχει να κάνει µε τους περιβαλλοντικούς περιορισµούς οι οποίοι τίθενται στις περιοχές λειτουργίας τους.
Στα Μέγαρα, για παράδειγµα, θα µπορούσε να µιλήσει κανείς για έναν τόπο µε τεράστια τεχνογνωσία γύρω από την παραγωγή του αυγού, µε ανθρώπους οι οποίοι έχουν υπηρετήσει τον κλάδο επί πολλές δεκαετίες, µε αξιόπιστους τεχνικούς κατασκευής και συντήρησης µονάδων, µε τεράστιο κεφάλαιο επιστηµοσύνης από κτηνιάτρους µε εξειδίκευση στις κότες και τα αυγά και µε όλες τις υποστηρικτικές υπηρεσίες που έχει ανάγκη ο κλάδος.
Ωστόσο, τα προβλήµατα που ανακύπτουν λόγω των περιβαλλοντικών δεσµεύσεων είναι πολλά και η περαιτέρω ανάπτυξη των ήδη υφιστάµενων µονάδων ιδιαιτέρως δύσκολη.
Ισχυρή η τάση συγκέντρωσης στον κλάδο
H ελληνική αυγοπαραγωγή συγκαταλέγεται στους πλέον οργανωµένους κλάδους της πρωτογενούς παραγωγής, ωστόσο η βιωσιµότητα των εκµεταλλεύσεων εξακολουθεί να δοκιµάζεται από τη στενή σχέση µεταξύ κόστους και τιµών παραγωγού. Η Ελλάδα παράγει ετησίως 1,68 δισ. αυγά κατανάλωσης, µε περισσότερες από 730 οργανωµένες µονάδες Πρόκειται, ωστόσο, για µια αγορά µε έντονη συγκέντρωση, αφού λίγες µεγάλες επιχειρήσεις καλύπτουν σηµαντικό µέρος της παραγωγής. Είναι χαρακτηριστικό ότι µόλις 16 εταιρείες παράγουν περίπου το 40% των αυγών που διατίθενται στην ελληνική αγορά.
Η εξέλιξη αυτή δεν είναι τυχαία. Οι µεγάλες µονάδες διαθέτουν ευκολότερη πρόσβαση στη χρηµατοδότηση, ισχυρότερη διαπραγµατευτική θέση απέναντι στις αλυσίδες λιανεµπορίου και µεγαλύτερη δυνατότητα απορρόφησης των διακυµάνσεων της αγοράς. Οι µικρότερες οικογενειακές εκµεταλλεύσεις όµως βρίσκονται αντιµέτωπες µε ολοένα µεγαλύτερες πιέσεις, καθώς καλούνται να χρηµατοδοτήσουν επενδύσεις χωρίς να απολαµβάνουν τις ίδιες οικονοµίες κλίµακας. Στη διαµόρφωση της τιµής παραγωγού κυρίαρχο ρόλο εξακολουθεί να διαδραµατίζει το κόστος των ζωοτροφών, το οποίο απορροφά ακόµη και το 70% του συνολικού κόστους παραγωγής ενός αυγού.
