Η παράταση της τελικής προθεσµίας µέχρι τις 17 Νοεµβρίου διευρύνει σηµαντικά τον αριθµό των δικαιούχων που θα συµπεριληφθούν στην προκαταβολή της βασικής ενίσχυσης, ανεβάζοντας τον πήχη κοντά στους 450.000 αγρότες. Ακόµα πιο σηµαντικό είναι ότι, µε βάση τη δυναµική που έχει αναπτύξει η διαδικασία, µέχρι τα µέσα ∆εκεµβρίου θα µπορούσε να έχει ολοκληρωθεί η εκκαθάριση για τη συντριπτική πλειονότητα των παραγωγών, αφήνοντας ελάχιστες εκκρεµότητες για τον Ιανουάριο.
Ολόκληρο το ρεπορτάζ στην Agrenda που κυκλοφορεί:
∆εν πρόκειται για µια απλή διεκπεραιωτική επιτυχία. Είναι η πρώτη ουσιαστική απόδειξη ότι η µεταφορά της ευθύνης του ΟΣ∆Ε στην ΑΑ∆Ε και η εγκαθίδρυση αυστηρότερων κανόνων ελέγχου µπορούν να αποδώσουν καρπούς. Κυρίως, όµως, δηµιουργούν τις προϋποθέσεις ώστε οι αγροτικές ενισχύσεις να πάψουν να αποτελούν πεδίο αµφισβητήσεων, αδιαφάνειας και διαρκούς ανασφάλειας για τους πραγµατικούς δικαιούχους.
Όσοι επιµένουν να µετρούν µόνο τις καθυστερήσεις, παραβλέποντας το µέγεθος της αλλαγής που συντελείται, αδικούν την προσπάθεια. Η εξυγίανση ενός συστήµατος µε παθογένειες δεκαετιών δεν µπορούσε να γίνει χωρίς δυσκολίες. Το ζητούµενο δεν ήταν να συνεχιστούν οι πληρωµές µε οποιοδήποτε τίµηµα, αλλά να διασφαλιστεί ότι εφεξής θα γίνονται σωστά, µε κανόνες που ισχύουν για όλους.
Αυτή η εξέλιξη διαφοροποιεί αισθητά και το κλίµα στον αγροτικό χώρο σε σχέση µε τον περυσινό χειµώνα. Οι συνθήκες που οδήγησαν τότε σε πολύµηνες κινητοποιήσεις δεν είναι ίδιες. Η σταδιακή αποκατάσταση της κανονικότητας στις πληρωµές αφαιρεί έναν βασικό παράγοντα έντασης, χωρίς βεβαίως να σηµαίνει ότι τα προβλήµατα της αγροτικής οικονοµίας έχουν εκλείψει.
Αντίθετα, το βάρος µετατοπίζεται πλέον εκεί όπου βρίσκεται η ουσία της αγροτικής επιχειρηµατικότητας. Στο κόστος παραγωγής, στη συµπίεση των περιθωρίων κέρδους και στην αδυναµία πολλών εκµεταλλεύσεων να εξασφαλίσουν ικανοποιητικό εισόδηµα από τη διάθεση των προϊόντων στην αγορά.
Η διαφαινόµενη παράταση της ενίσχυσης 15% για τα λιπάσµατα, η απαλλαγή από τον ειδικό φόρο κατανάλωσης στο αγροτικό πετρέλαιο και η προετοιµασία ενός νέου πακέτου στοχευµένων ενισχύσεων µέσω του Μέτρου 23, ύψους 184 εκατ. ευρώ, συνιστούν παρεµβάσεις που, εφόσον υλοποιηθούν όπως σχεδιάζονται, µπορούν να προσφέρουν κάποιες ακόµα ανάσες. ∆εν θα λύσουν ωστόσο το µεγάλο πρόβληµα ανταγωνιστικότητας που παρουσιάζει η ελληνική γεωργία.
Οι χαµηλές τιµές στο σιτάρι, στο ελαιόλαδο και στο βαµβάκι δεν διορθώνονται µε διοικητικές αποφάσεις, ούτε µπορεί ο κρατικός προϋπολογισµός να αναπληρώνει διαρκώς τις απώλειες της αγοράς. Όλα δείχνουν ότι εδώ η µάχη θα είναι δυσκολότερη. Η αγροτική πολιτική οφείλει να στραφεί αποφασιστικά στη βελτίωση της αποδοτικότητας των εκµεταλλεύσεων. Με χαµηλότερα κόστη, καλύτερη οργάνωση της παραγωγής και συνεργασίες για δηµιουργία πραγµατικών προϋποθέσεων βιώσιµου εισοδήµατος.
