Η επίσκεψη του Αμερικανού υπουργού Εξωτερικών διαβάζεται στα διεθνή μέσα ως κάτι περισσότερο από ακόμη μία στάση ευρωπαϊκής περιοδείας. Το Reuters ξεχωρίζει ότι στην Αθήνα ο Ρούμπιο θα ηγηθεί ο ίδιος της αμερικανικής αντιπροσωπείας στον 6ο Στρατηγικό Διάλογο Ελλάδας–ΗΠΑ, με την άμυνα, την ενέργεια και την περιφερειακή ασφάλεια στην ατζέντα. Ακόμη και η ανάγνωση από την Τουρκία έχει ενδιαφέρον.
Η Hürriyet Daily News αντιμετωπίζει την επίσκεψη πρωτίστως ως ξεχωριστό διμερές ταξίδι για την επιβεβαίωση της στενής σχέσης ΗΠΑ–Ελλάδας και όχι απλώς ως έναν ακόμη σταθμό της περιοδείας.
Ο ίδιος ο Ρούμπιο έδωσε το στίγμα πριν ακόμη αναχωρήσει, χαρακτηρίζοντας την Ελλάδα «πολύ σημαντικό σύμμαχο των Ηνωμένων Πολιτειών» και συνδέοντας τη σημασία της και με την αμερικανική στρατιωτική παρουσία στη χώρα. Για την Αθήνα, όμως, η επόμενη κίνηση δεν είναι να εισπράξει ακόμη μία δήλωση για το καλό επίπεδο των σχέσεων. Είναι να αξιοποιήσει αυτό το πολιτικό κεφάλαιο για να ανοίξει το επόμενο δύσκολο κεφάλαιο της αμυντικής συνεργασίας.
Οι στόχοι
Με την αγορά των πρώτων 20 F-35 να έχει κλειδώσει, η Πολεμική Αεροπορία στρέφεται πλέον στα όπλα που θα τα συνοδεύσουν και, όπου είναι δυνατόν, θα ενισχύσουν παράλληλα και τα F-16 Viper. Δεν είναι, δηλαδή, μια «λίστα έξι πυραύλων». Είναι προσπάθεια να χτιστεί γύρω από τα F-35 και τα F-16 Viper ένα πλήρες πακέτο αποστολών για την επόμενη δεκαετία.
Ο στόχος είναι να μη φτάσουν τα ελληνικά F-35 στο τέλος της δεκαετίας και τότε να αρχίσει η κουβέντα για το οπλοστάσιό τους. Οι αποδεσμεύσεις, οι αμερικανικές εγκρίσεις και οι χρόνοι παράδοσης κάνουν αυτή τη συζήτηση υπόθεση ετών. Γι’ αυτό η Αθήνα τη θέλει ανοιχτή από τώρα.
Και ο σχεδιασμός δεν αφορά μόνο τα F-35. Τα F-16 Viper θα εξακολουθήσουν για πολλά χρόνια να αποτελούν τον βασικό όγκο της ελληνικής μαχητικής αεροπορίας. Η επιδίωξη είναι οι δύο τύποι αεροσκαφών να λειτουργούν συμπληρωματικά, με σύγχρονα όπλα για αεροπορική υπεροχή, προσβολή πλοίων, πλήγματα σε βάθος και στοχευμένες αποστολές ακριβείας.
Τα όπλα
Αυτό είναι το πραγματικό περιεχόμενο πίσω από τους έξι κωδικούς. Αυτός είναι και ο πιο απλός τρόπος να διαβαστεί η ελληνική λίστα: όχι μέσα από δυσνόητους κωδικούς, αλλά μέσα από τις δυνατότητες που προσθέτει κάθε όπλο. Ο AIM-120D AMRAAM αφορά την αερομαχία από μεγάλη απόσταση. Δίνει τη δυνατότητα εμπλοκής αντίπαλου αεροσκάφους πριν υπάρξει οπτική επαφή. Ο AIM-9X Sidewinder καλύπτει την κοντινή αερομαχία, όταν οι αποστάσεις έχουν κλείσει και η ταχύτητα αντίδρασης γίνεται καθοριστική.
Ο Harpoon βάζει στη συζήτηση τη θάλασσα. Είναι όπλο κατά πλοίων και προσθέτει ισχυρότερη δυνατότητα ναυτικής κρούσης. Ο JASSM-ER ανοίγει το κεφάλαιο των πληγμάτων σε βάθος. Επιτρέπει σε ένα μαχητικό να χτυπήσει σημαντικό και καλά προστατευμένο στόχο από μεγάλη απόσταση, χωρίς να χρειαστεί να πλησιάσει βαθιά στην εμβέλεια της αντίπαλης αεράμυνας. Η StormBreaker είναι το «έξυπνο» σκέλος της λίστας: πλήγματα υψηλής ακρίβειας ακόμη και εναντίον κινούμενων στόχων, σε δύσκολες καιρικές συνθήκες ή περιορισμένη ορατότητα.
Και μετά υπάρχει ο AIM-260 JATM, που όπως λέγεται από αναλυτές, δείχνει πόσο ψηλά κοιτά το επιτελείο εδώ στην Αθήνα. Είναι ίσως η πιο ενδιαφέρουσα λεπτομέρεια του ελληνικού σχεδιασμού. Ο AIM-260 είναι η νέα γενιά αμερικανικού βλήματος αέρος-αέρος που αναπτύχθηκε ως διάδοχος του AMRAAM. Μεγάλο μέρος των πραγματικών δυνατοτήτων του παραμένει διαβαθμισμένο και η αποδέσμευσή του στην Ελλάδα κάθε άλλο παρά θεωρείται δεδομένη.
Ο δεύτερος πυλώνας
Υπάρχει όμως και ένα δεύτερο κεφάλαιο στη σχέση Αθήνας–Ουάσιγκτον που ο Ρούμπιο θα βρει πολύ πιο ώριμο από ό,τι ήταν πριν από λίγα χρόνια: η ενέργεια. Η Ρεβυθούσα, το FSRU της Αλεξανδρούπολης, ο TAP και ο ελληνοβουλγαρικός αγωγός έχουν ενισχύσει τη δυνατότητα της Ελλάδας να υποδέχεται και να διοχετεύει φυσικό αέριο προς τη Βουλγαρία και ευρύτερα προς τη Νοτιοανατολική Ευρώπη.
Για την Ουάσιγκτον, αυτή η υποδομή έχει σαφή στρατηγική και οικονομική αξία: περισσότερο χώρο για αμερικανικό LNG στην ευρωπαϊκή αγορά και περισσότερες εναλλακτικές απέναντι στο ρωσικό φυσικό αέριο. Για την Αθήνα, το όφελος είναι διαφορετικό αλλά εξίσου συγκεκριμένο.
Η Ελλάδα δεν θέλει να είναι απλώς τελικός καταναλωτής ενέργειας, αλλά σημείο εισόδου και διακίνησης για μια μεγαλύτερη αγορά στα βόρεια σύνορά της. Δεν είναι τυχαίο ότι η ενεργειακή συνεργασία βρίσκεται σταθερά μέσα στον Στρατηγικό Διάλογο και επιστρέφει στην ατζέντα και τώρα.
Πηγή: newmoney.gr
