Της Τζούντι Ντέμπσεϊ*
Υπήρχαν αρκετοί λόγοι για τους οποίους µια Ένωση που ευηµερεί, συχνά σε µια ζώνη ασφαλείας παρά το τόξο της ανασφάλειας στην Ανατολική και Νότια γειτονιά της, απέφευγε να δρα στρατηγικά. Υπήρξαν λίγες προσπάθειες να υπερασπιστούν το κράτος δικαίου και να υποστηρίξουν µια ανεξάρτητη δικαιοσύνη εντός της ίδιας της ΕΕ. ∆εν υπήρχε συνεκτική εξωτερική πολιτική και πολιτική ασφάλειας, που θα έπρεπε να είχε ανακύψει µετά τους πολέµους στη Γιουγκοσλαβία τη δεκαετία του 1990. Η µόνη διαρκής επιτυχία ήταν η διεύρυνση της ΕΕ, µε στόχο να κάνει την Ευρώπη όλη και ενωµένη.
Πιο πρόσφατα, υπήρξαν πολλά συγχαρητήρια µεταξύ τους όταν τα κράτη-µέλη συµφωνούσαν σε ένα τεράστιο ταµείο δαπανών, ώστε οι ευρωπαϊκές οικονοµίες να ανακάµψουν από την πανδηµία. Η Ένωση η ίδια είχε αυταπάτες ότι ήταν ώρα να αναπτύξει το δικό της είδος «στρατηγικής αυτονοµίας». Τα χρόνια του Ντόναλντ Τραµπ, τα οποία επικρίθηκαν τόσο από τις περισσότερες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, δηµιούργησαν µια ψευδή ιδέα ότι η ΕΕ θα µπορούσε να προχωρήσει µόνη της για να έχει δική της στρατηγική πυξίδα, αλλά χωρίς να κατανοήσει τι συνέβαινε στη ∆ύση µετά τον Ψυχρό Πόλεµο.
Ελάχιστα προέκυψαν από αυτές τις φιλοδοξίες που να σχετίζονται µε την αυτονοµία. Η Γερµανία, υπό τη διοίκηση της Μέρκελ από το 2005 έως τον Νοέµβριο του 2021, εργάστηκε για να διαµορφώσει εξωτερική και οικονοµική πολιτική, που να ταιριάζει στην ατζέντα και στα συµφέροντα της Γερµανίας, όχι της Ευρώπης. Η Ρωσία και η Κίνα είναι ενδεικτικές περιπτώσεις.
Η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία στις 24 Φεβρουαρίου κατέρριψε τις αυταπάτες της Γερµανίας. Το Βερολίνο αντιµετωπίζει τώρα την τεράστια πρόκληση να κάνει την Ευρώπη να έχει στρατηγικά και πολιτικά σηµασία.[…] Ο πόλεµος θα έχει βαθιές επιπτώσεις στη Γερµανία, την ΕΕ και τη ∆ύση. Υπάρχουν πολλές αβεβαιότητες. Όµως ένα είναι σίγουρο: η Ευρώπη δε µπορεί πλέον να επιστρέψει στη ζώνη άνεσής της.[…]Αλλά ο πόλεµος στην Ουκρανία έχει ήδη ανατρέψει την ευρωπαϊκή τάξη ασφάλειας µετά το 1991. Η διαµόρφωση του µέλλοντος της Ευρώπης, της ∆ύσης και της Ρωσίας, γίνεται ένα προνόµιο που η Γερµανία µε τους συµµάχους της, πρέπει να αδράξει. Στρατηγικά.
*Aναλύτριας του ιδρύµατος Carnegie Εurope
