Η µέση εκµετάλλευση στην Ελλάδα είναι περίπου 56 στρέµµατα, όταν ο µέσος όρος στην ΕΕ ξεπερνά τα 220 στρέµµατα. Επιπλέον, περίπου το 70% των ελληνικών εκµεταλλεύσεων είναι µικρότερες από 50 στρέµµατα, έναντι περίπου 48% στην ΕΕ.
Ολόκληρο το ρεπορτάζ στην Agrenda που κυκλοφορεί:
Στο πεδίο των τιµών αγοράς γης, η Ελλάδα εµφανίζει σηµαντικές διαφοροποιήσεις. Η µέση τιµή αγροτικής γης το 2023 διαµορφώθηκε στα 1.400 ευρώ το στρέµµα, επίπεδο υψηλότερο από τον ευρωπαϊκό µέσο όρο των 1.180 ευρώ το στρέµµα . Την ίδια στιγµή, οι περιφερειακές αποκλίσεις είναι πολύ µεγάλες. Στην Αττική, η τιµή φτάνει τα 8.185 ευρώ το στρέµµα, ενώ σε περιοχές όπως η ∆υτική Μακεδονία πέφτει κάτω από 700 ευρώ το στρέµµα . Αυτή η ανισοκατανοµή συνδέεται µε πιέσεις από αστική επέκταση, τουρισµό και περιορισµένη προσφορά γης υψηλής παραγωγικότητας.
Όσον αφορά τις στρεµµατικές αποδόσεις, η εικόνα είναι µικτή. Σε ορισµένες καλλιέργειες (π.χ. βαµβάκι, οπωροκηπευτικά) οι αποδόσεις είναι συγκρίσιµες µε την ΕΕ, αλλά σε βασικές καλλιέργειες όπως τα σιτηρά υστερούν. Η διαχρονική εξέλιξη δείχνει στασιµότητα ή και µείωση της παραγωγικότητας σε όρους πραγµατικής αξίας, ιδίως λόγω αυξηµένου κόστους εισροών (ενέργεια, λιπάσµατα) και κλιµατικών πιέσεων. Μελέτες δείχνουν ότι η παραγωγικότητα της ελληνικής γεωργίας αυξάνεται βραδύτερα από τον ευρωπαϊκό µέσο όρο, ενώ σε ορισµένες περιόδους υποχωρεί περαιτέρω.
Η ανταγωνιστικότητα της ελληνικής γεωργίας κρίνεται σε πολλαπλά επίπεδα. Πρώτον, στο διαρθρωτικό: το µικρό µέγεθος και ο κατακερµατισµός αυξάνουν το κόστος παραγωγής ανά µονάδα προϊόντος. ∆εύτερον, στο τεχνολογικό: η περιορισµένη υιοθέτηση σύγχρονων τεχνολογιών, ψηφιακής γεωργίας και καινοτοµίας µειώνει την παραγωγικότητα. Τρίτον, στο κόστος εισροών: η Ελλάδα αντιµετωπίζει υψηλότερες τιµές ενέργειας και εφοδίων σε σχέση µε ανταγωνιστές. Τέταρτον, στη διάρθρωση των προϊόντων: µεγάλο µέρος της παραγωγής αφορά προϊόντα χαµηλής προστιθέµενης αξίας, καθώς υστερούν σε τυποποίηση, µεταποίηση και εξαγωγικό προσανατολισµό.
Παράλληλα, σηµαντικό ρόλο παίζει και το φυσικό περιβάλλον, καθώς, το 80% της χώρας είναι ορεινό ή ηµιορεινό, γεγονός που περιορίζει την ανάπτυξη µεγάλων εντατικών εκµεταλλεύσεων. Σαν αντιστάθµισµα σ’ αυτό, έχει ενδιαφέρον η παραγωγή ποιοτικών προϊόντων µε δική τους ταυτότητα, υψηλή προστιθέµενη αξία και αυστηρές-πιστοποιήσεις (ΠΟΠ/ΠΓΕ).
Παρά το γεγονός ότι στην πάροδο του χρόνο η ελληνική γεωργία δεν έχει υστερήσει σε πόρους, η οργάνωση παραµένει προβληµατική. Σηµαντικό ρόλο στη βελτίωση της ανταγωνιστικότητας θα µπορούσαν να διαδραµατίσουν οι συνεργασίες µε πολλούς τρόπους και σε πολλά επίπεδα, κάτι που θα µπορούσε να διευκολύνει την τεχνολογική αναβάθµιση, όπως επίσης και τη στροφή σε προϊόντα υψηλής αξίας.
