Ανέκαθεν πάντως ως εμπόδια στο να μπει η ελιά στις συνδεδεμένες προβάλλονταν πρώτον το υψηλό κόστος μίας τέτοιας ενέργειας και δεύτερον η ύπαρξη τομεακού προγράμματος (ΟΕΦ) που ήδη χρηματοδοτεί τους ελαιώνες. Αναφορικά με το πρώτο ζήτημα, του κόστους, στη νέα ΚΑΠ πέρα από την αυξημένη χρηματοδότηση των συνδεδεμένων, παρέχεται στα κράτη-μέλη η δυνατότητα να στοχεύσουν τις επιδοτήσεις τους προς συγκεκριμένες ομάδες αγροτών. Για παράδειγμα, για να περιοριστεί το κόστος, θα μπορούσε να στοχευθεί η επιδότηση της συνδεδεμένης προς τους κατ’ επάγγελμα ελαιοπαραγωγούς ή σε ελαιώνες που καλλιεργούνται με τον παραδοσιακό τρόπο. Ειδικά οι παραδοσιακοί ελαιώνες αντιμετωπίζουν ιδιαίτερα μεγάλο πρόβλημα υψηλού κόστους, με τους παραγωγούς να διαχειρίζονται όλο και πιο ζημιογόνες εκμεταλλεύσεις, που αποτελεί και προϋπόθεση για την πρόβλεψη συνδεδεμένης.
Άλλωστε, θα πρέπει να αποδειχθεί προς την ΕΕ πως χωρίς µία έξτρα επιδότηση, οι ελαιοπαραγωγοί αντιμετωπίζουν ζήτημα βιωσιμότητας. Αναφορικά με το θέμα των ΟΕΦ, είναι γεγονός πως όσο υπάρχει τομεακό πρόγραμμα, δύσκολα θα μπορέσει να δεχτεί η Κομισιόν την ταυτόχρονη ύπαρξη συνδεδεμένης.
Εκτός και αν μιλάμε για κάποιο αγροπεριβαλλοντικό πρόγραμμα το οποίο μπορεί ουσιαστικά να πριμοδοτεί μόνο ελαιώνες στοχευμένα. Για παράδειγμα στην Ελλάδα προβλέπεται ειδική επιδότηση από το πρόγραµµα για την Άµφισσα (70 ευρώ/στρέμμα) το οποίο αναµένεται να προκηρυχθεί εντός του έτους.
Σημειώνεται ότι στην Ευρώπη οι χώρες που διατηρούν τομεακό πρόγραμμα για την ελιά και το ελαιόλαδο είναι η Γαλλία, η Ιταλία και η Ελλάδα. Η Ισπανία έχει επιλέξει να μην υλοποιήσει τομεακό πρόγραμμα αντίθετα στηρίζει ελαιώνες σε περιοχές υψηλής περιβαλλοντικής αξίας που αντιμετωπίζουν μειονεκτήματα, με ποσό περίπου στα 5,2 ευρώ το στρέμμα
