«Από το New Deal του Ρούσβελτ, µέχρι τις µεταρρυθµίσεις του Μπαλτατζή, η ιστορία διδάσκει ότι οι µεγάλες µεταρρυθµίσεις δεν γεννιούνται όταν όλα λειτουργούν ιδανικά. Γεννιούνται όταν µια πολιτική ηγεσία αναγνωρίζει ότι η ιστορία της προσφέρει µια µοναδική ευκαιρία και αποφασίζει να µην την αφήσει να χαθεί. Αυτή είναι η δική µας στιγµή. Η Ελλάδα χρειάζεται τώρα ένα νέο εθνικό συµβόλαιο µε την ελληνική παραγωγή.». Τουτέστιν, όχι άλλο…κάρβουνο.
Κατά τον υπουργό, η πολιτική καλείται να λειτουργήσει και στους τρεις αυτούς χρόνους [βλέπε θεωρεία Μπροντέλ] ταυτόχρονα. «Οφείλει να απαντά στα προβλήµατα της καθηµερινότητας, οφείλει όµως ταυτόχρονα να αναγνωρίζει τη συγκυρία, να αντιλαµβάνεται πότε οι εξελίξεις δηµιουργούν νέες δυνατότητες ή νέους κινδύνους. Και, πάνω απ’ όλα, έχει χρέος να παίρνει αποφάσεις που θα αντέξουν στον µακρύ χρόνο. Αποφάσεις που δεν θα εξαντλούνται στον επόµενο µήνα ή στην επόµενη εκλογική αναµέτρηση, αλλά θα εξακολουθούν να παράγουν αποτέλεσµα πολλά χρόνια αργότερα», λέει. Πάντως µέχρι τώρα, πόσα κοινωνικά συµβόλαια µε τον πρωτογενή πήγαν άπατα; Αν µη τι άλλο ο ίδιος το αναγνώρισε από την πρώτη στιγµή που ανέλαβε την ευθύνη αυτού του ευαίσθητου τοµέα.
Βέβαια, και η βραδυκίνητη Ευρώπη δεν πάει πίσω ως προς τις πολιτικές της. Αυτό εξάλλου φαίνεται και από το νεοεξαγγελθέν σχέδιο για την κτηνοτροφία, το οποίο εµµέσως πλην σαφώς αναγνωρίζει τις αστοχίες από την πολυδαίδαλη πολιτική «Από το Αγρόκτηµα στο Πιάτο», που οδήγησε σε αποµείωση του ζωικού κεφαλαίου. Τώρα θέλει να το πιάσει από την αρχή, ώστε να διασφαλιστεί η ανταγωνιστικότητα της ευρωπαϊκής κτηνοτροφικής αλυσίδας αξίας, µε ξεκάθαρη έµφαση στην ενίσχυση της παραγωγής µέσω επενδύσεων και καινοτοµίας αλλά και στήριξης της παραγωγής πρωτεϊνούχων καλλιεργειών για αυτάρκεια σε τρόφιµα και ζωοτροφές.
