Το γιατί, θα πρέπει να αναζητηθεί τόσο στην αδυναµία του αγροτικού κόσµου της χώρας να αναπτύξει τις οργανωτικές δοµές που υιοθέτησαν µε συνέπεια άλλοι Ευρωπαίοι συνάδελφοί τους, όσο και στην ανωριµότητα του πολιτικού συστήµατος να χαράξει και να εφαρµόσει πολιτικές προς όφελος της ελληνικής γεωργίας και των συντελεστών της αγροτικής παραγωγής.
Έτσι την υπερφίαλη συνεταιριστική πολιτική των πρώτων χρόνων του ΠΑΣΟΚ, η οποία συνοδεύτηκε βέβαια από έντονο κοµµατισµό των οργανώσεων, ακολούθησε µια περίοδος δυσφήµισης και υπονόµευσης των συνεταιριστικών οργανώσεων, η οποία οδήγησε στην ιδιωτικοποίηση των λεγόµενων θυγατρικών της Αγροτικής Τράπεζας αρχικά (1990 και εντεύθεν) και στην κατάρρευση των Ενώσεων Αγροτικών Συνεταιρισµών τα τελευταία χρόνια.
Όσο µάλιστα κι αν ακούγεται παράδοξο, τη χαριστική βολή στη δυνατότητα προσέγγισης µε συστηµατικό τρόπο των θεµάτων που άπτονται του αγροτικού χώρου, αποτέλεσε η διάλυση -µετά από 85 χρόνια- της ΠΑΣΕΓΕΣ. Έκτοτε κανένας φορέας, άτυπος ή θεσµικός, δεν έχει, όχι µόνο την αρµοδιότητα αλλά και την ικανότητα να εκφράζει τον αγροτικό χώρο.
Οι λεγόµενοι εκπρόσωποι της Συντονιστικής των Μπλόκων που παραβρέθηκαν πριν από λίγες µέρες στην ολονύκτια συνάντηση µε την πολιτική ηγεσία του υπουργείου στην πλατεία Βάθη, αποτελούν αποµεινάρια µιας άλλης εποχής και δύσκολα θα µπορούσαν να εκφράσουν τις ανάγκες των γνήσιων επαγγελµατιών του αγροτικού χώρου.
Τέλος, σταθερά σε βάρος των αγροτών κινείται ο πυρήνας ιδιωτικών συµφερόντων που ενέσκηψε τα τελευταία χρόνια από το... παράθυρο του ΟΣ∆Ε και τώρα διεκδικεί µερίδια... ευφυούς γεωργίας.
*Εκδότης-Διευθυντής εφημερίδα Agrenda
