Εδώ και κάποια χρόνια, έχει περάσει για τα καλά στο λεξιλόγιο ο τοµέας της αγροδιατροφής. Έτσι, τα πράγµατα δείχνουν να περιπλέκονται. Η λέξη αντιπροσωπεύει πολλά και τίποτα. Κανένας δεν ξέρει τι ακριβώς αφορά και ποιος τελικά, εδώ, κάνει κουµάντο.
Είναι τυχαίο; Συνήθως τίποτα δεν είναι τυχαίο. Κάποιος καχύποπτος, µάλιστα, θα µπορούσε να πει µε το άκουσµα της λέξης ότι πρόκειται για υποβάθµιση του πρώτου συνθετικού. Χάνεται κατά κάποιο τρόπο η συνεκτικότητα του χώρου.
Άλλωστε, µε τον όρο αγροδιατροφή, εκπροσωπείται το ήµισυ του αγροτικού, καθώς υπάρχει και τµήµα παραγωγής µη διατροφικό. Είναι οι αγροτικές πρώτες ύλες για βιοµηχανική χρήση, όπως το βαµβάκι, η κλωστική κάνναβη, το καουτσούκ, τα µαλλί, το δέρµα κ.α.
Όταν π.χ. ο υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίµων λέει ότι «είµαστε στο πλευρό του αγροδιατροφικού κλάδου», εξαιρεί τους βαµβακοπαραγωγούς;
∆εν είναι όµως µόνο αυτό το ζήτηµα. Θα µπορούσε να πει κανείς ότι ο όρος εφευρέθηκε για να εξυπηρετούνται µε µεγαλύτερη ευκολία τα ισχυρά lobbies. Με τον όρο αγροδιατροφή, ένας πολιτικός, ενώ δείχνει να απευθύνεται στους αγρότες, κλείνει το µάτι του στους βιοµήχανους.
∆υσκολίες φυσικά υπάρχουν και για την ίδια την έκφραση της… αγροδιατροφής, όπου, κάποιες φωνές, φαίνεται να αποκτούν βαρύνοντα λόγο. Γιατί, όταν µια πολιτική ηγεσία, καλείται να κρίνει ανάµεσα σε έναν µεµονωµένο αγρότη και έναν µεµονωµένο βιοµήχανο τίνος η άποψη λέτε να εισακουσθεί;
*Εκδότης-Διευθυντής εφημερίδα Agrenda
