Άνθρωποι από διαφορετικές περιοχές, από διαφορετικές γενιές, συχνά από διαφορετικούς χώρους (ετεροεπαγγελµατίες), από διαφορετικές καλλιέργειες, µε διαφορετικό προσανατολισµό αγοράς και µε διαφορετική αντίληψη για το κράτος, καλούνται να συνλειτουργήσουν σε συγκεκριµένο πλαίσιο, το οποίο, τις περισσότερες φορές, απέχει πολύ απ’ αυτό που υπαγορεύει ακόµα και η πολιτική των µέσων όρων.
Οι ειδικές περιστάσεις εντός των οποίων υποχρεώθηκε να κινηθεί ο τοµέας της αγροτικής παραγωγής τα τελευταία χρόνια, αρχικά λόγω της οικονοµικής κρίσης, στη συνέχεια λόγω της πανδηµίας και τελευταία λόγω του πολέµου στην Ουκρανία, έχουν επιτείνει το πρόβληµα της ανοµοιογένειας, ενισχύοντας µάλιστα την κρατικοδίαιτη λογική σε βάρος του παραγωγικού προσανατολισµού.
Την ίδια στιγµή, η αποσάθρωση της δηµόσιας διοίκησης, η υποβάθµιση των οργανωτικών δοµών στις τάξεις των αγροτών (συνεταιρισµοί, θεσµοθετηµένα συλλογικά όργανα κ.α.) σε συνδυασµό µε την πληµµελή λειτουργία των πληροφοριακών συστηµάτων και την καταλήστευση των ψηφιακών δεδοµένων, αποσυνθέτουν την εικόνα της ελληνικής γεωργίας και θολώνουν την ταυτότητά της.
Πρώτα οι ίδιοι οι αγρότες και µετά οι δηµόσιες αρχές, οφείλουν να επαναπροσδιορίσουν το ρόλο των παραγωγών στο οικονοµικό γίγνεσθαι και να διαµορφώσουν τον «καταστατικό χάρτη» βάσει του οποίου θα οριοθετεί και θα αναδειχθεί η δραστηριότητα του κάθε επιµέρους κλάδου παραγωγής και θα προσδιορίζεται η θεσµική του παρουσία στον δηµόσιο διάλογο.
Σε κάθε περίπτωση χρειάζεται να γίνει κατανοητό ότι ακόµα και το περιβάλλον µεγάλης αβεβαιότητας εντός του οποίου καλούνται να λειτουργήσουν σήµερα οι επαγγελµατίες της αγροτικής παραγωγής, αφήνει χώρο για µεγάλες ευκαιρίες.
Το υψηλό ενεργειακό κόστος για παράδειγµα φέρει σε πλεονεκτική θέση τα θερµοκήπια της νότιας Ελλάδας, ειδικά σε σχέση µε τις µονάδες του ευρωπαϊκού βορρά. Αντιστοίχως, η παραδοσιακή κτηνοτροφία µε τα κοπάδια ελεύθερης βοσκής, «παίρνει κεφάλι» σε σχέση µε τις εντατικές εκµεταλλεύσεις των ακριβών ζωοτροφών και των µεγάλων ενεργειακών απαιτήσεων των βορείων (ρεπορτάζ σελ. 10). Αυτό που χρειάζεται είναι έγκαιρος και κατάλληλος σχεδιασµός, κάτι το οποίο οφείλουν να αντιληφθούν τόσο οι συντελεστές της παραγωγής όσο και ιθύνοντες των δηµόσιων αρχών.
