Μας εµπνέουν οι ιστορίες εκείνων που παρά το ότι βρέθηκαν σε συνθήκες πολέµου, φυσικής καταστροφής και εγκληµατικότητας, έδειξαν πως διαθέτουν την αποφασιστικότητα και τη διανοητική ικανότητα να προσαρµοστούν και να συνεχίσουν. Ωστόσο, αυτή η εξελικτικά χρήσιµη ικανότητα είναι και η αιτία της εξίσου απαράµιλλης ικανότητάς µας να θεωρούµε αυτά τα πράγµατα ως δεδοµένα.
Το συνειδητοποίησα αυτό σε ένα πρόσφατο ταξίδι µου στην Αίγυπτο, όπου έµεινα µε ντόπιους σε µικρές αγροτικές πόλεις και χωριά. Το Κάιρο δεν είναι Λονδίνο ή Νέα Υόρκη, αλλά µε εντυπωσίασε η αντιπαράθεση της σχετικά πλούσιας πόλης που άφησα πίσω µου για να βρω λίγα µόλις χιλιόµετρα µακριά πόλεις που δεν είχαν ούτε έναν ασφαλτοστρωµένο δρόµο, µε τα παιδιά να σκάβουν ξυπόλητα µέσα σε σωρούς σκουπιδιών ύψους 2 µέτρων και όπου οι γάιδαροι και τα κάρα χρησιµοποιούνται εξίσου συχνά µε τα µηχανοκίνητα µέσα µεταφοράς.[…]Η ανισότητα στην Αίγυπτο ήταν ανισότητα αναγκών και όχι ειδών πολυτέλειας.
Οι βελτιώσεις του βιοτικού επιπέδου προέρχονται σχεδόν αποκλειστικά από την καινοτοµία: από τη δηµιουργία νέων τεχνολογιών που έγιναν στην πορεία αρκετά οικονοµικά αποδοτικές ώστε να καταναλώνονται ευρέως. Μιλάµε για καινοτοµίες όπως η τουαλέτα µε καζανάκι, η πρόσβαση στην ηλεκτρική ενέργεια, η άνετη συγκοινωνία, η αυτοµατοποιηµένη παραγωγή ρούχων και η «πράσινη επανάσταση», που µας έκαναν πλούσιους. Εάν η Αίγυπτος επιλέξει να προωθήσει αυτού του είδους την καινοτοµία, θα βιώσει την επανάσταση. […].
Όταν αποδίδουµε υπερβολικά µεγάλη βαρύτητα σε αυτούς τους δείκτες ανισότητας και φτώχειας, και όταν διολισθαίνουµε στην εξέταση των ζητηµάτων που µας αφορούν µέσα από µια µυωπική κοσµοθεωρία, µε ελάχιστη γεωγραφική ή ιστορική πλαισίωση, µπορούµε να φτάσουµε να καταδικάσουµε τους εαυτούς µας στην τιµωρία του Ταντάλου: Να περιτριγυριζόµαστε από νερό και παρ’ όλα αυτά να διψάµε. Φυσικά δεν πρέπει ποτέ να εφησυχάζουµε ικανοποιηµένοι µε την πρόοδο που έχουµε σηµειώσει τα τελευταία τριακόσια χρόνια.
