Η ενίσχυση µπορεί να στηρίξει µια εκµετάλλευση, δεν µπορεί όµως να δηµιουργήσει από µόνη της µια βιώσιµη αγροτική επιχείρηση. Η πραγµατική ανταγωνιστικότητα κρίνεται πλέον στο χωράφι, στην αγορά και, κυρίως, στην ικανότητα του παραγωγού να προβλέπει τις εξελίξεις. Ποια προϊόντα θα ζητήσει ο καταναλωτής σε πέντε χρόνια; Ποιες καλλιέργειες απαντούν στις νέες τάσεις; Ποιες ποικιλίες ανταποκρίνονται καλύτερα στις νέες κλιµατικές συνθήκες; Πόσο µπορεί να µειωθεί το κόστος παραγωγής µε τη χρήση της τεχνολογίας; Αυτά είναι τα ερωτήµατα που θα καθορίσουν τους πρωταγωνιστές της επόµενης ηµέρας.
Ολόκληρο το ρεπορτάζ στην Agrenda που κυκλοφορεί
∆εν θα κερδίσουν όλοι. Όπως συµβαίνει σε κάθε επιχειρηµατικό κλάδο, η προσαρµοστικότητα, η γνώση και η σωστή διαχείριση του ρίσκου θα κάνουν τη διαφορά. Ήδη, σε κάθε αγροτική περιοχή, υπάρχουν παραγωγοί που έχουν ξεφύγει από τη λογική «παράγω αυτό που ξέρω» και σχεδιάζουν την εκµετάλλευσή τους µε όρους αγοράς. Επενδύουν σε νέες καλλιέργειες, ψάχνουν τις νέες ποικιλίες, οργανώνουν καλύτερα την παραγωγή τους, αναζητούν νέες αγορές και αξιοποιούν τα διαθέσιµα χρηµατοδοτικά εργαλεία.
Ο συγκροτηµένος αγρότης της νέας εποχής οφείλει να µετράει µε ακρίβεια το κόστος παραγωγής και τι του αποφέρει κάθε ευρώ που επενδύει, να έχει εικόνα των ταµειακών του ροών και να ξέρει µέχρι πού µπορεί να φτάσει επενδυτικά χωρίς να θέτει σε κίνδυνο τη βιωσιµότητα της εκµετάλλευσής του. Κυρίως, όµως, χρειάζεται να αποκτήσει την ικανότητα να διαβάζει εγκαίρως τις µεταβολές που συντελούνται γύρω του. Η επιλογή µιας καλλιέργειας δεν µπορεί να είναι πλέον αποτέλεσµα συνήθειας, ούτε η διατήρησή της να θεωρείται αυτονόητη επειδή «έτσι γίνεται στην περιοχή».
∆εν έχει τόση σηµασία να διαθέτει κανείς περισσότερα δεδοµένα, εάν δεν µπορεί να τα µετατρέψει σε αποφάσεις για το πότε θα ποτίσει, τι και πόσο θα λιπάνει, πότε θα συγκοµίσει ή ακόµη και αν θα πρέπει να εγκαταλείψει µια καλλιέργεια. Συχνά, τα ψηφιακά εργαλεία κινδυνεύουν να γίνουν απλώς ένας ακριβός εξοπλισµός πάνω σε ένα παλιό µοντέλο παραγωγής.
Η ελληνική γεωργία δεν χρειάζεται γενικώς περισσότερες επενδύσεις. Έχει ανάγκη από καλύτερες επιλογές. ∆εν χρειάζεται όλοι οι αγρότες να στραφούν στις ίδιες «ελπιδοφόρες» καλλιέργειες, αλλά ο καθένας να γνωρίζει γιατί επιλέγει αυτό που καλλιεργεί, σε ποια αγορά απευθύνεται, ποιο είναι το συγκριτικό του πλεονέκτηµα και ποιο ρίσκο αναλαµβάνει. Στο τέλος της ηµέρας, τη διαφορά δεν θα την κάνει ούτε το ύψος της ενίσχυσης, ούτε η κατοχή ενός σύγχρονου µηχανήµατος. Θα την κάνει η ποιότητα και η ευθυκρισία στη λήψη των επιχειρηµατικών αποφάσεων.
