Απόψεις

Με σηµαντική καθυστέρηση έγινε πρόσφατα η εκκίνηση ενός δηµόσιου διαλόγου για το µέλλον της Κοινής Αλιευτικής Πολιτικής (Κ.Αλ.Π.), πρωτοβουλίας που ξεκίνησε από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή πέρσι µε την αξιολόγησή της που θα οδηγήσει στην αναθεώρησή της. Στα βασικά κείµενά της η ΕΕκατά την προσφιλή της τακτική περιορίζεται σε γενικές διαπιστώσεις και δεν ακουµπάει τον πυρήνα της εσφαλµένης εν πολλοίς πολιτικής της, αφού αφήνει εκτός κάδρου τις πολιτικές για την αλιευτική ικανότητα του στόλου και τις υποχρεωτικές εκφορτώσεις.

Στο πρώτο μισό μετά την είσοδο της χώρας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, κερδισμένοι ήταν οι αγρότες που διατηρούσαν στενή σχέση με τις κοινοτικές επιδοτήσεις. Στο δεύτερο μισό, φαίνεται να παίρνουν κεφάλι οι αγρότες που είναι πιο κοντά στις αγορές, που βλέπουν τις καταναλωτικές τάσεις και προσαρμόζουν ανάλογα το καλλιεργητικό τους χαρτοφυλάκιο, που αξιοποιούν τα αναπτυξιακά προγράμματα και επενδύουν σε νέες τεχνολογίες. Εξαιρούνται βέβαια οι κλέφτες και οι απατεώνες που κερδίζουν πάντα. Είτε σε περιβάλλον «επιδοτήσεων», είτε με όρους «αγοράς».

Η αναγεννητική γεωργία δεν είναι απλώς άλλη µία «πράσινη» τάση, που έρχεται να προστεθεί στο λεξιλόγιο της νέας ΚΑΠ. Είναι ένα διαφορετικό µοντέλο παραγωγής, το οποίο επιχειρεί να µετακινήσει τη συζήτηση από το «παράγω µε µικρότερη επιβάρυνση» στο «παράγω βελτιώνοντας σταδιακά το ίδιο το παραγωγικό κεφάλαιο της εκµετάλλευσης». Το έδαφος, το νερό, η οργανική ουσία και η βιοποικιλότητα παύουν έτσι να αντιµετωπίζονται ως δεδοµένοι πόροι και µετατρέπονται σε µετρήσιµα στοιχεία της αξίας ενός αγροτικού προϊόντος.

«Η βιωσιµότητα των αγροτικών εκµεταλλεύσεων αποτελεί βασική προϋπόθεση για την παραγωγή υψηλής ποιότητας σκληρού σίτου. Βιωσιµότητα που µπορεί να προκύψει εφόσον υπάρχει ένα πλήθος επιλογών για τον παραγωγό. Μια µόνο καλλιέργεια δεν µπορεί να υποστηρίξει αυτή τη βιωσιµότητα σε βάθος χρόνου» θα πει χαρακτηριστικά ο ∆ιευθυντής Συγκροτήµατος Λάρισας της Μέλισσα Κίκιζας Α.Β.Ε.Ε Τροφίµων, ∆ηµήτρης Μπακοδήµος στην εφ’ ολης της ύλης συνέντευξή του στο ειδικό ένθετο της Agrenda.

Μπορεί να πέρασε από πολλά κύματα η συνάντηση της Τρίτης (βράδυ) στην ΑΑΔΕ, όμως αυτό που αφήνει σαν τελικό συμπέρασμα είναι ότι με λίγη καλή θέληση όλα βρίσκονται και η διαδικασία παραλαβής, συμπλήρωσης και οριστικοποίησης των δηλώσεων προχωράει και μάλιστα αποφασιστικά. Αυτό που καταλαβαίνω εγώ είναι ότι ήταν τελικά χρειαζούμενη όλη αυτή η τριβή των τελευταίων μηνών, έτσι ώστε να γίνει απολύτως κατανοητό τι επιζητά τελικά ο καθένας.

Τις δυνατότητες που μπορεί να αποκτήσει ένας ελληνικός συνεταιρισμός όταν λειτουργεί με επαγγελματική διοίκηση, εξωστρέφεια και μακροχρόνιο σχεδιασμό αποκαλύπτει η πορεία της Venus Growers, σύμφωνα με τον Γενικό Διευθυντή της, Στέλιο Θεοδουλίδη.

Δεν ξέρω πόση αντοχή μπορεί να έχει ακόμα το «παλιό μονοπώλιο του ΟΣΔΕ» στην μάχη υπονόμευσης της επίσημης Πολιτείας, όπως αυτή εκφράζεται από την ΑΑΔΕ, δηλαδή την Ανεξάρτητη Αρχή Δημοσίων Εσόδων, πάντως οι δικές μου οι πληροφορίες αναφέρουν ότι κάπου εδώ τελειώνουν τα ψωμιά της.

Συνέχεια της µακρόχρονης πορείας του µέσα στην εταιρεία και αντανάκλαση της στρατηγικής της TIMAC AGRO ΛΥ∆Α να αναπτύσσει στελέχη από το εσωτερικό της και να ενισχύει διαρκώς τη διοικητική της δοµή αποτελεί η προαγωγή του ∆ηµήτρη Ρέππα στη θέση του Deputy General Manager Ελλάδας. ∆ιαθέτοντας περισσότερα από οκτώ χρόνια εµπειρίας στην TIMAC AGRO και έχοντας αναλάβει κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου σηµαντικές εµπορικές και διοικητικές αρµοδιότητες τόσο στην Ελλάδα όσο και σε επίπεδο ΝΑ Ευρώπης, Ο ∆ηµήτρης Ρέππας από το 2018 έως το 2020 συµµετείχε ενεργά στην ανάπτυξη των δραστηριοτήτων Marketing σε χώρες της ευρύτερης περιοχής, ενώ το 2020 ανέλαβε καθήκοντα Commercial Director της TIMAC AGRO ΛΥ∆Α, θέση την οποία κατείχε µέχρι σήµερα. Από το 2025 έχει παράλληλα την ευθύνη του Marketing για τη ΝΑ Ευρώπη, συντονίζοντας τη στρατηγική και τις σχετικές πρωτοβουλίες της εταιρείας στις αγορές της περιοχής.

Εδώ και κάποιες δεκαετίες, η συζήτηση για το αγροτικό εισόδηµα περιστρεφόταν σε µεγάλο βαθµό γύρω από τις επιδοτήσεις και τις εκάστοτε ευκαιρίες που δηµιουργούσε η Κοινή Αγροτική Πολιτική. Σήµερα το τοπίο έχει αλλάξει. Και µαζί του αλλάζει ο τρόπος µε τον οποίο πρέπει να σκέφτεται και να λειτουργεί ο αγρότης.

Σε καμιά χώρα της Ε.Ε. δεν έχει συμβεί αυτό που έγινε στην Ελλάδα με το ΟΣΔΕ και σε κανένα μέρος του κόσμου δεν έχει υπάρξει αυτή η ανεκτικότητα που έδειξε η εδώ διοίκηση της χώρας (όχι μόνο η κυβέρνηση) απέναντι σε μια συμμορία που ποδηγετούσε για χρόνια ολόκληρο το σύστημα διαχείρισης των κοινοτικών ενισχύσεων.

Συχνά, ο λόγος των πολιτικών, ενίοτε και των δημοσιογράφων, απομακρύνει τους αγρότες απ’ αυτό το οποίο συνιστά την πεμπτουσία της επαγγελματικής τους δραστηριότητας. Γι’ αυτό, οι λίγοι (αγρότες) που δεν λοξοδρομούν από το επιχειρηματικό τους πλάνο, είναι τελικά αυτοί που βγαίνουν ωφελημένοι.

Σημάδια που προμηνύουν σταδιακή βελτίωση των συνθηκών στον αγροτικό χώρο εκπέμπουν μια σειρά από εξελίξεις, τόσο στις τιμές των αγροτικών εμπορευμάτων όσο και σε άλλες «πηγές» που έχουν να κάνουν με τις κοινοτικές ενισχύσεις και τη χρηματοδότηση γενικότερα των αγροτικών εκμεταλλεύσεων.

Το καλό νέο είναι ότι αυτή τη φορά στη ΔΕΘ, ο πρωθυπουργός, Κυριάκος Μητσοτάκης όχι μόνο αναφέρθηκε πολλές φορές στους αγρότες και τους κτηνοτρόφους -κάτι που είχε αποφύγει επιμελώς από το βήμα της έκθεσης το 2025- αλλά καλλιέργησε και την εντύπωση ότι η επόμενη τετραετία θα είναι η τετραετία των αγροτών.

Το βέβαιο είναι ότι αυτή τη φορά, σε ότι αφορά τους αγρότες, η κυβέρνηση έχει πάρει το µήνυµα. Για µια σειρά από λόγους που δεν είναι της παρούσης, η πλειοψηφία των αγροτικών εκµεταλλεύσεων δεν απέχει πολύ από τα όρια της χρεοκοπίας.

Για όσους δεν λένε να το καταλάβουν, θα πρέπει να πω ότι εκτός από το ΟΣΔΕ, υπάρχουν και άλλα θέματα που απασχολούν τον αγροτικό κόσμο και μάλιστα πολύ πιο σοβαρά. Βλέπετε όμως, εδώ και χρόνια, τον τόνο των συζητήσεων στον αγροτικό χώρο, τον έδιναν τα ΚΥΔ και ένα σύστημα που είχε στηθεί γύρω από τη διαχείριση των κοινοτικών ενισχύσεων. Αυτοί διεκδικούσαν το ρόλο των opinion makers, αυτοί καθόριζαν την ατζέντα της «παραφιλολογίας» στα χωριά, αυτοί είχαν μάθει να ποδηγετούν κατά κάποιο τρόπο τις τοπικές κοινωνίες.

Ανεξάρτητα από τη μελαγχολία που φέρνει το τέλος των διακοπών, ο Σεπτέμβριος, όπως συμβαίνει με κάθε νέα αρχή, είναι ένας μήνας που γεννάει προσδοκίες. Και μόνο οι εξαγγελίες της ΔΕΘ, συντηρούν ένα κλίμα αναμονής για… καινούργιες υποσχέσεις, από τις οποίες, στο τέλος της ημέρας, κάτι μπορεί να μείνει. Ειδικά στον αγροτικό χώρο, όπου τον τελευταίο χρόνο έχουν μαζευτεί πολλά «σύννεφα», οι προσδοκίες για κινήσεις που θα δώσουν λύσεις είναι ακόμα μεγαλύτερες.

Διαβάζουμε για «προσαρμογές» και «αλλαγή στάσης» του ΥΠΑΑΤ ως προς την ανασύσταση του ζωικού κεφαλαίου. Το άμεσο ερώτημα που προκύπτει είναι αν οδεύουμε πραγματικά σε αλλαγή στρατηγικής ή πρόκειται για έναν ακόμη τακτικισμό αγοράς χρόνου.

Μπορεί οι χώρες να προχωρούν και οι οικονομίες να επιβιώνουν, ωστόσο, κάθε επίσκεψη στα χωριά, χρόνο με το χρόνο, φέρνει όλο και μεγαλύτερες απογοητεύσεις, είτε το βλέπεις με τα μάτια του αγροφύλακα, είτε με τα μάτια του ανθρώπου της πόλης το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Τα χωριά παρακμάζουν, η ελληνική ύπαιθρος φυλλορροεί.